صفحات

۱۳۸۹ دی ۸, چهارشنبه

عکاسی از مجالس عروسی

عکس یعنی ثبت خاطرات و لحظه های ناب و خاص زندگی. در این میان عده ای هستند که به محصور کردن خاطرات در قالب چندین عکس علاقه چندانی ندارند، ولی چنین افرادی نیز به احتمال زیاد نمی توانند از گرفتن عکس در مجلس عروسی خود یا اقوام نزدیک خودداری کنند. از این رو در این شماره به ارایه نکاتی در خصوص نحوه گرفتن عکس در مجالس عروسی و به ویژه عکاسی از عروس و داماد می پردازیم. این مقاله شاید تا حدودی برای آن دسته از افرادی که بتازگی هنر عکاسی را آغاز کرده اند یا مدت کوتاهی است که به آن اشتغال دارند، کمک کننده باشد.
عکاسی از مجالس عروسی در میان انواع ژانرهای عکاسی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در سال های اخیر به کمک دوربین های دیجیتال، عکاسی از عروس و داماد فراتر از بعد سنتی آن پیش رفته است و عکاسان مختلف با ابزار، نرم افزارهای خاص و هنرنمایی های خود، به عکس های گرفته شده از عروس و داماد جلوه ای چند برابر بخشیده اند. اینکه چه فاکتورهایی باعث می شود تا یک عکس، زیبا و خاص به نظر برسد علاوه بر رعایت برخی مسائل و شرایط محیطی، بیشتر به ذوق و مهارت عکاس بستگی دارد. در خصوص عکاسی از عروس و داماد نیز این اصل قابل اجراست. نوع نگاه عکاس به سوژه، محیط اطراف، زاویه دید دوربین، چگونگی انتخاب و گرفتن بهترین ژست و حالت از سوژه همگی در به وجود آوردن یک عکس خوب تاثیرگذار هستند.
مهم ترین نکاتی که در هنگام عکاسی از عروس و داماد باید به خاطر داشت عبارتند از:

● آشنایی با لوکیشن

به عنوان یک عکاس، باید شناخت کافی از لوکیشن عکاسی به ویژه در زمان های مختلف در طی روز داشته باشید. کیفیت عکاسی در محیط باز با کیفیت و شرایط نور محیط رابطه مستقیم دارد. زمانی که شرایط نوری محیط ایده آل نباشد به طور حتم نتیجه نهایی عکس نیز ایده آل نخواهد بود. در این گونه عکس ها، از فضاهای مختلف یا حتی چندین لوکیشن استفاده می شود، بنابراین باید به تمام نقاط آشنایی کافی داشته باشید.

● اطمینان از نور محیط

اگر عکاسی در یک محیط بسته اتفاق می افتد باید از میزان و شدت نورهای وارد شده به اتاق که از راه پنجره یا در انجام می شود آگاهی کافی داشته باشید. در شرایطی که عکاسی در محیط باز انجام شود باید به شدت نور خورشید توجه کنید. اگر نور خورشید بیش از اندازه زیاد است باید برای آن چاره ای بیاندیشید. نور شدید موجب به وجود آمدن سایه در اطراف سوژه و از بین رفتن کیفیت نهایی عکس می شود. عکس های گرفته شده در بعدازظهر از کیفیت خوبی برخوردار خواهند بود.

● انتخاب زاویه های متفاوت

انتخاب یک زاویه و گرفتن تمامی عکس ها از آن، باعث بی روح شدن عکس ها می شود. عکس های مختلف باید با زاویه های مختلف گرفته شوند تا در هنگام تماشا کردن، حوصله بیننده را سر نبرد و او را به دیدن تشویق کند. شهامت این را داشته باشید که از زاویه های جدید عکاسی کنید. اگر قرار است که یک عکس گروهی به همراه عروس و داماد بگیرد، سعی کنید زاویه دید و نحوه قرار گرفتن افراد در عکس، متفاوت از عکس های گروهی تکراری و همیشگی باشد.

● راحت بودن سوژه

از آنجا که روز عروسی برای عروس و داماد به دلیل هماهنگ کردن بسیاری از کارها با یکدیگر با استرس و تنش های زیادی همراه است، بنابراین به عنوان یک عکاس باید این اطمینان را به عروس و داماد بدهید که مرحله عکاسی به موقع و به نحو احسن انجام خواهد شد. عکاسی از یک عروس و داماد مضطرب باعث می شود تا استرس آن ها در عکس متجلی شود و کیفیت عکس ها پایین بیاید. آرامش عکاس و سوژه در عکاسی از مهمترین اصول به شمار می رود.

● در نظر گرفتن پشت زمینه مناسب

انتخاب یک پشت زمینه (بک گراند) مناسب از جمله مواردی است که به ذوق و سلیقه عکاس مرتبط می شود. هنگام انتخاب پشت زمینه باید به شرایط نوری محیط و تاثیر آن در نتیجه نهایی عکس توجه داشته باشید. برای اینکه پشت زمینه محو و سوژه برجسته شود باید از دیافراگم گسترده ( باز) استفاده کنید.

● انتخاب سبک

عکاسان مختلف از سبک های مختلف برای عکاسی از عروس و داماد استفاده می کنند. اینکه چه نوع سبکی را انتخاب کنید به تجربه شما و مشتری پسند بودن آن سبک بستگی دارد. دو سبک رایج که به طور معمول بیشتر عکاس ها از آن استفاده می کنند " عکاسی روزنامه ای" و "چهره" است. عکس های گرفته شده در دو حالت رسمی و غیررسمی گرفته می شوند. عکاس در حالت عکاسی از چهره باید توانایی گرفتن عکس های رسمی و غیررسمی را داشته باشد. به طور معمول عروس و داماد علاقه زیادی به عکس های رسمی دارند. آرشیو عکس های گرفته شده یک عکاس به خوبی بازگو کننده این مسئله است که او در کدامیک از سبک ها (رسمی یا غیررسمی) بیشتر فعالیت می کند. عکس هایی که به سبک روزنامه ای یا خبری گرفته می شوند به دلیل اینکه از قبل تعیین شده نیستند جزو عکس های غیررسمی به شمار می روند.
از آنجا که روز عروسی برای عروس و داماد به دلیل هماهنگ کردن بسیاری از کارها با یکدیگر با استرس و تنش های زیادی همراه است، بنابراین به عنوان یک عکاس باید این اطمینان را به عروس و داماد بدهید که مرحله عکاسی به موقع و به نحو احسن انجام خواهد شد.

● نوع دوربین

عکس های عروسی به طور معمول با دو نوع دوربین ۳۵ میلی متری یا متوسط گرفته می شوند. در صورتی که عکس های گرفته شده با دوربین ۳۵ میلی متری بزرگ تر از اندازه معمولی چاپ شوند به صورت دانه دانه خواهند شد. برای اینکه این ضعف جبران شود عکس ها را در اندازه بزرگ تر چاپ می کنند.

● عکس رنگی یا سیاه و سفید

عکس های عروسی نیز مانند تمام زمینه های عکاسی، می توانند رنگی یا سیاه و سفید گرفته شوند. اگرچه عکس رنگی رواج بیشتری دارد و بسیاری از زوج ها تمایل به رنگی بودن عکس هایشان دارند، اما باید گفت که عکس سیاه و سفید نیز از جاذبه های خاص خود برخوردار است. عکس های سیاه و سفید باعث می شوند که عکس، حسی از قدیمی و رمانتیک بودن داشته باشد. همچنین دوام عکس های سیاه و سفید بیشتر از عکس های رنگی است. امتیازی که عکس رنگی نسبت به سیاه و سفید دارد به این صورت است که یک عکس رنگی گرفته شده در سبک چهره، اجزا و حالت چهره سوژه را در روز عروسی بهتر و دقیق تر نشان می دهد. البته می توان عکس هایی که به صورت رنگی گرفته شده اند را به صورت سیاه و سفید چاپ کرد. عکاسانی که بیشتر از حالت روزنامه ای یا خبری استفاده می کنند تمایل زیادی به گرفتن عکس های سیاه و سفید دارند. البته در نهایت، اینکه عکس های گرفته یا چاپ شده به صورت رنگی باشند یا سیاه و سفید بر عهده عروس و داماد است.

● سرعت فیلم عکاسی

توجه داشتن به سرعت فیلم عکاسی از دیگر موارد قابل توجه در عکاسی عروسی است. برای گرفتن عکس در آفتاب با نور نسبتا شدید فیلم عکاسی با سرعت ۱۰۰، برای شرایطی که نسبت آفتاب به سایه مساوی است سرعت ۲۰۰ و زمانی که نور محیط کم است سرعت ۴۰۰ پیشنهاد می شود. فیلم های با سرعت ۴۰۰ بیشترین استفاده را در عکاسی عروسی دارند زیرا این نوع فیلم ها می توان در محیط خارج یا داخل استفاده کرد.

● شناخت نسبت به روحیه عکاس

همانطور که در ابتدای مقاله گفته شد رابطه بین سوژه و عکاس به خوبی در عکس مشخص می شود. در صورتی که عکاس یا سوژه مضطرب، نگران و مشوش باشند این مسئله باعث بی کیفیت شدن عکس خواهد شد. شناخت پیدا کردن به روحیه عکاس از مواردی است که به تیزبینی و درایت سوژه برمی گردد و این امر هنگام صحبت های اولیه با عکاس یا دیدن آرشیو عکس های او مشخص می شود.

● مشاهده آرشیو

همیشه نگاهی به آرشیو کارهای عکاس بیاندازید و به جزئیات دقت کنید.

عکاسی چگونه به وجود آمد؟

سالها قبل از اینکه عکاسی اختراع شود اساس کار دوربین عکاسی وجود داشت. یک دانشمند مسلمان به نام ابن هیثم در قرن پنجم هجری / یازدم میلادی وسیله ای را به نام جعبه تاریک در مشاهده کسوف استفاده کرده بود.اتاقک تاریک، عبارت بود از جعبه یا اتاقکی که فقط بر روی یکی از سطوح آن روزنه ای ریز، وجود داشت. عبور نور از این روزنه باعث میشد که تصویری نسبتا واضح اما به صورت وارونه در سطح مقابل آن تشکیل شود.
این وسیله، طی جنگهای صلیبی به اروپا راه یافت. لئوناردو داوینچی نقاش و نابغه قرن شانزدهم، در یادداشتهای خود خواص اتاقک تاریک را شرح داده است. هم چنین وی آن را کامرا آبسکورا (Camera Obscura) و روزنه ریز آن را نیز پین هول (Pine Hole) نامید.
این وسیله به شدت مورد توجه نقاشان قرار گرفت و تمامی نقاشان بخصوص نقاشان ایتالیایی قرن شانزدهم از آن برای طراحی دقیق منظره ها و ملاحضه دورنمایی صحیح استفاده می کردند، به این ترتیب که کاغذی را بر روی سطح مقابل روزنه قرار می دادند و تصویر شکل گرفته را ترسیم می کردند.
در حدود سال ۱۵۰۵ میلادی نیز ژرم کاردان (Jerome Cardan) ریاضی دان ایتالیایی یک عدسی محدب بر روزنه اتاقک تاریک نصب کرد، این کار باعث شد تا تصویر وضوح بیشتری پیدا کند.
اما سیاه شدن املاح نقره در اثر تابش نور به وسیله شیمیدان آلمانی ، شولتز(Schulze) وبه طور اتفاقی کشف شد. ماجرا از این قرار بود که روزی وقتی شولتز وارد آزمایشگاه شد، متوجه شد برگ درختی بر روی کاغذی که به نیترات نقره و آهک آغشته بود افتاده، بعد از اینکه برگ را از روی کاغذ برداشت متوجه شد که قسمتی که برگ روی آن بوده مثل سایر بخش های کاغذ سیاه نشده است.
این پدیده باعث آغاز فعالیتهای جدیدی برای شناسایی مواد حساس به نور شد.
و اینکه در سال ۱۸۱۹ سرجان هرشل(Sir John Fedric William Herschel) انگلیسی محلول ثبوت را کشف کرد. ماده ای که هرشل به عنوان ماده ثابت کننده تصویر معرفی کرد هیپوسولفیت دوسود نام داشت. کار مهم دیگری که هرشل انجام داد به کاربردن الفاظ منفی (Negative) و مثبت (Positive) درمورد تصاویر بود.
تا اینکه سرانجام بین سالهای ۱۸۲۲ و ۱۸۲۶ یک مخترع فرانسوی به نام نیسفور نی یپس (Joseph Nicephore Niepce) توانست اولین عکس دنیا را ثبت کند.
وی این عکس را در املاک شخصی خود واقغ در دهکده ای به نام سن لودووارن در چند کیلومتری شالن سورسن تهیه کرد.
نی یپس در واقع برای اولین بار مواد حساس را در اتاقک تاریک به کار برد. عکسی که وی تهیه کرد حدود ۸ ساعت بوسیله خورشید نور دیده بود. وی این روش را هلیوگرافی (Heliography) یا ترسیم بوسیله خورشید نامید.
نی یپس در سال ۱۸۲۹ با یک فرانسوی دیگر به نام لویی ژاک مانده داگر (Louis Jacques Mande Daguerre) آشنا شد. اگر نقاش مرفه و صاحب گالری در پاریس بود و ضمنا تجربه های با ارزشی نیز در زمینه عدسیها و جعبه تاریک داشت.
پس از مرگ نی ئپس ، داگر کار وی را ادامه داد و او پس از چند سال روشی را ابداع کرد که آن را (داگرئوتیپ) نامید.

● داگر و نی پپس:

سالها بعد کلمه فتوگرافی که بوسیله سرجان هرشل و از ترکیب دو کلمه یونانی فتوس (Photo) به معنی نور و گرافوس (graphein) به معنای رسم کردن ابداع شده بود جای آن را گرفت.
در آن زمان عکاسی برای مردم سحر و جادو تلقی می شد تا جایی که تصاویر به دست آمده را آینه حافظه دار نامیده بودند.
در سال ۱۸۳۸ شیمیدان انگلیسی به نام ویلیام هنری فوکس تالبوت (William Henry Fox Talbot) با تهیه تصویر نگاتیو در ابعاد کوچکتر ، بزرگسازی تصویر و به دست آوردن تصویر پوزتیو یا مثبت دو مرحله اصلی را در ظهور عکس تکمیل کرد.
قبل از این عکاسان مجبور بودند سطح حساس را به اندازه شی مورد نظر بسازند. ( فرض کنید اگر قرار بود از یک فیل عکس بگیرند چه دوربینی با چه اندازه ای می خواستند!!)
در آن زمان برای گرفتن عکس مدت و هزینه زیادی صرف میشد .لابراتوارها سیار بودند و حمل و نقل شیشه ها (که عکس ها روی آنها ظهور میشد) بسیار سخت بود.
از طرفی سوزه باید در طول زمان گرفته شدن عکس بدون حرکت میماند! که برای سوژه های جاندار مثل انسان از آپولو (وسیله ای برای شکنجه انسان) استفاده میکردند. با اختراع امولسیون تر یا کلودیون این زمان به ۲-۳ ثانیه تقلیل یافت. بعدها با اختراع امولسیون ژلاتین دار یا امولسیون خشک توسط ریچارد مادوکس (Richard Maddox) این زمان به ۱/۲۵ ثانیه کاهش پیدا کرد.
و اما اشخاص زیادی برای ارتقاء عکاسی تلاش کردند که یکی از معروفترین این افراد جرج ایستمن (George Eastman) بود که تلاش کرد تا عکاسی را در اختیار همگان قرار دهد وی هم چنین بنیانگذار موسسه کداک است.

نکاتی پیرامون عکاسی ازچهره

در عکاسی چهره که به آن پرتره نیز گفته می شود توجه عکاس روی صورت، اعضای بدن یا خود شخص متمرکز می شود. در این شماره به بیان نکاتی پرداخته می شود که می تواند در زمینه یادگیری مهارت های عکاسی پرتره کمک کننده باشد.

● تغییر زاویه

بیشتر عکس های پرتره از زاویه ای گرفته می شوند که دوربین به طور دقیق در مقابل چشمان سوژه قرار گرفته است. با اینکه عکاسی از روبرو یا مقابل چشمان سوژه می تواند خوب و زیبا باشد، اما بهتر است گاهی اوقات برای هرچه بهتر و تاثیرگذارتر کردن عکس کمی زاویه دید عکاس تغییر کند. برای مثال، عکاس می تواند در سطحی بالاتر یا پایین تر از سوژه قرار گیرد و از آن زاویه عکاسی کند. برای جذاب و بهتر کردن عکس می توان از هر نوع زاویه دیدی استفاده کرد.

● بازی با چشم ها

جالب است بدانید که جهت دید چشمان سوژه، تاثیر زیادی روی عکس خواهد داشت. در بیشتر عکس های پرتره از سوژه خواسته می شود که به پایین لنز نگاه کند، این نوع جهت دید باعث می شود که یک حس واقعی از ارتباط بین سوژه و شخص یا اشخاص بیننده به وجود آید. علاوه بر نگاه کردن به پایین لنز می توان جهت های دیگری را نیز به سوژه پیشنهاد کرد:
▪ نگاه کردن به خارج از دوربین: زمانی که از سوژه خواسته می شود به نقطه ای خارج از میدان دید دوربین نگاه کند احساسی از صراحت، جذابیت و اندکی شیطانی بودن به بیننده القا می شود. با معطوف کردن توجه بیننده به لبه های تصویر می توان تمرکز او را نیز به آنچه که سوژه در حال نگریستن است منحرف کرد. حس کنجکاوی بیننده با دیدن جهت چشمان سوژه که به خارج از میدان دید دوربین معطوف است، ترغیب و علاقه مند می شود تا بفهمد که سوژه به چه کسی یا به چه جایی در حال نگاه کردن است. اگر سوژه در هنگام نگاه کردن به خارج از میدان دید دوربین در حال لبخند زدن باشد احساسی از دسیسه یا افکار شیطانی را به بیننده القا خواهد کرد.
▪ نگاه کردن در داخل کادر: نگاه کردن به شیء یا فرد خاصی که آن نیز در داخل کادر است، یکی دیگر از روش هایی است که می تواند عکاسی پرتره را جذاب تر کند. بچه ای که به دیوار نگاه می کند، زنی که در حال نگریستن به نوزادش است، مرد گرسنه ای که به بشقابی از غذا چشم دوخته و مواردی از این دست همگی می توانند میزان توجه و علاقه بیننده را بالا ببرند و رابطه ای معنادار بین شی یا شخص موردنظر با سوژه اصلی برقرار کنند. با کمک این شیوه می توان داستانی را در خلال یک عکس تعریف کرد.

● رعایت نکردن قوانین کادربندی

برای کادربندی، قوانین زیادی تعریف شده است که گاهی اوقات در عکاسی پرتره می توان آن ها را نادیده گرفت یا حتی حذف کرد. بهتر است قوانین کادربندی تا زمانی که باعث زیبا و جذاب شدن عکس هستند، رعایت شوند، در غیر این صورت باید به نتیجه عکس دقت شود نه به قوانین دست و پا گیر. پیش از اینکه قانونی بخواهد نقض شود بهتراست در ابتدا دانش و آگاهی از آن وجود داشته باشد تا مشخص شود، رعایت کردن صحیح آن چه تاثیری خواهد داشت و در صورت رعایت نکردن، نتیجه نهایی عکس چگونه خواهد شد. یکی از قوانینی که می توان در عکاسی پرتره به ناچار آن را نقض کرد قانون "یک سوم" است. گاهی اوقات قرار دادن سوژه، به طور کامل در مرکز یا بردن آن به کناره های تصویر نیز می تواند عکسی زیبا و جذاب را ارایه دهد.
یکی دیگر از قوانینی که می توان آن را در عکاسی چهره نادیده گرفت، "نگاه کردن به خارج از میدان دید دوربین" است. در عکاسی پرتره هرگاه شخص درحال نگریستن به یک جهت خاص یا سر او به چپ یا راست متمایل شده بود بهتر است عکاس از جهت مخالف سوژه عکس بگیرد. برای مثال، اگر سر یا نگاه سوژه به چپ متمایل است عکاس باید در قسمت راست سوژه بایستد و عکس بگیرد به این طریق، فضایی را برای دید سوژه فراهم می کند و موجب افزایش حس کنجکاوی بیننده خواهد شد. اگر شرایط سوژه یا مکان آن به گونه ای بود که نمی شد قانون را رعایت کرد می توان آن را نادیده گرفت. برای مثال، اگر نگاه سوژه به سمت چپ است عکاس نیز می تواند از سمت چپ عکس بگیرد.

● تجربه نورپردازی

با کمک گرفتن از افکت های نورپردازی نیز می توان عکاسی پرتره را زیبا و معنادارتر کرد. نورهایی که از کناره ها تابیده می شوند کمک می کنند تا حالت های روحی شخص در عکس جلوه پیدا کند. استفاده از مود فلش تاخیری (slow synch flash) نیز یکی دیگر از روش های بازی با نور به شمار می رود. با کمک این مود، پیش زمینه روشن و پس زمینه تاریک خواهد شد.

● متحرک جلوه دادن سوژه

عکاسی پرتره به این معنا نیست که سوژه همیشه در حال سکون و هیچ تحرکی نداشته باشد. در بعضی شرایط، متحرک جلوه دادن سوژه به بالابردن زیبایی و جذابیت عکس یا حتی انتقال مفهوم کمک زیادی خواهد کرد. برای مثال، در بعضی عکس های تبلیغاتی یا ورزشی می توان سوژه را در حال پریدن، دویدن یا راه رفتن به تصویر کشید.

● دوری از ژست گرفتن

گاهی اوقات ژست گرفتن سوژه از کیفیت عکس کم خواهد کرد و مصنوعی بودن آن، اولین موردی است که به بیننده منتقل خواهد شد. بعضی افراد در موقعیت هایی که مجبور به ژست گرفتن می شوند به خوبی نمی توانند از پس این کار برآیند، بنابراین چنین مساله ای باعث می شود که از کیفیت، زیبایی و طبیعی بودن عکس کاسته شود. عکس هایی که از کودکان گرفته می شود به این صورت خواهد بود به همین دلیل توصیه می شود عکاس در شرایطی که سوژه مشغول بازی کردن یا فعالیت است لحظه مناسب را شکار کند و عکس بگیرد.

● فوکوس کردن روی اعضای بدن

استفاده از یک لنز با فاصله کانونی بالا یا کلوزآپ کردن روی قسمتی از اعضای بدن شخص مانند دست ها، چشم ها و سایر اعضا تاثیر شگرفی در عکاسی پرتره خواهد داشت به گونه ای که قدرت تخیل بیننده را فراتر از آن تصویری که پیش رو دارد بالا خواهد برد. در بعضی موارد، عناصری که در کادر نیستند، اما می توان آن ها را احساس کرد بیشتر از عناصری که در کادر قرار گرفته اند مفهوم و معنا را منتقل می کنند.

● پنهان کردن قسمتی از سوژه

با پوشاندن قسمتی از بدن یا چهره شخص با پارچه، اشیا، دستان یا حتی خارج کردن آن از کادر می توان قسمتی دیگر از بدن یا چهره که موردنظر عکاس است را در تصویر برجسته تر و تمرکز اصلی بیننده را به سمت آن معطوف کرد. برای مثال، چشمان دختری که آبی رنگ است مورد فوکوس اصلی قرار می گیرد و سایر قسمت های صورت مثل دهان، بینی و قسمتی از چانه، گونه ها و پیشانی با یک روسری یا دستمال پوشانده خواهد شد. به این صورت، توجه بیننده به محض دیدن عکس روی چشمان آبی دختر متمرکز خواهد شد. اگرچه با این کار قدرت تخیل بیننده محدود خواهد شد، اما این حسن را دارد که بیننده منظور و هدف عکاس را به خوبی متوجه شود.

● گرفتن عکس های متعدد از یک سوژه

عکس گرفتن از کودکان یا هر سوژه متحرک دیگری کار مشکلی است، بنابراین توصیه می شود که عکاس از سوژه موردنظر چندین عکس پیاپی در موقعیت های مختلف بگیرد تا در نهایت یکی از عکس ها بهتر از بقیه شود.

عکاسی و رشد خلاقیت

پیشرفت های صورت گرفته در دنیا باعث شده است که فرصت های فراوانی جهت ثبت تصاویر پدید آید .شاید کمتر کسی را پیدا کنید که به همراه خود تلفن همراه نداشته باشد و از طرفی با ورود انواع دوربین های دیجیتال به بازار و کاهش قیمت آن ها ، هرکسی می تواند با خریداری آنها ، به تعداد فراوان عکس بگیرد و رویداد های در حال وقوع را ثبت کند.
حال بیایید فرض کنیم پانزده میلیون نفر از جمعیت ایران ، فرصت ثبت تصاویر را از طریق تلفن همراه و دوربین دیجیتال دارا هستند و اگر این افراد بطور متوسط روزی یک عکس بگیرند سالیانه هر فرد می تواند حدود ۳۶۰ عکس بگیرد و به زبانی دیگر حدود پنج و نیم میلیارد عکس در طول سال ثبت می شود.
اکنون درمی یابیم که شرایط امروز تا چه حد فرصت های فراوانی را برای ثبت تصویر فراهم نموده است و این یک فرصت ارزشمند است که می توان از آن برای رشد خلاقیت جامعه بهره برد.
حال با این سوال ممکن است روبرو شویم که آیا عکاسی می تواند زمینه ساز خلاقیت و شکل گیری ایده ای نو در ذهن ما باشد؟
آیا تا به حال تصمیم گرفته اید با دوربین عکاسی از یک سوژه مشخص عکس بگیرید؟
در این زمان فرد تلاش می کند با نگاه دیگری از درون دوربین به محیط اطراف بنگرد و این تلاش برای دیدن محیط اطراف با نگاهی متفاوت می تواند زمینه ساز پیوند میان خلاقیت و عکاسی باشد .
هنگامی که یک فرد تلاش می کند با علاقه و اشتیاق و جستجوگری با دوربین خود تصاویری از محیط اطراف زندگی خود ثبت کند ، ممکن است با چیزهای جدیدی روبرو شود که تاکنون به آنها دقت نکرده است و این نگاه جدید ، سب یادگیری و زایش ایده های نو در ذهن وی می شود.
اصولا هنگامی که انسان که تلاش می کند با دقت و جستجوگری عکس بگیرد و چون اثر خلق شده او در آینده مورد قضاوت دیگران واقع می شود او تلاش می کند ورای یک نگاه معمول به محیط اطراف خود بنگرد و این دقت نظر ، انسان را وادار به تفکر می کند .همان گونه که نوشتن انسان را وادار به تفکر می کند ، عکس گرفتن نیز در صورتی که همراه با دقت نظر و جستجوگری باشد می تواند زمینه ساز تفکر در ذهن عکاس باشد.
گاهی یک عکس می تواند تاثیرات فوق العاده ای بر ذهن انسان برجای بگذارد و اگر دیدن یک تصویر ، ایده ای نو را در ذهن انسان موجب شود نشان می دهد که این عکس از قابلیت های بالایی در انتقال مفاهیم برخوردارست و می توان آن را یک عکس ایده ساز نامید و این یک عکس طلایی است و اگر تعداد این عکس ها در یک جامعه افزایش یابد می توانند زمینه ساز رشد خلاقیت در جامعه شوند.
گاهی بعضی از عکس ها می توانند مفاهیم باارزشی را به ذهن انسان منتقل کنند.انتقال مستمر این مفاهیم در گذر زمان می تواند زمینه را برای تفکر و بروز افکارنو در ذهن انسان پدید آورد. برای نمونه می توان به عکس های گرفته شده از پیشرفت های بشری ، مکان های دوردست ، شگفتی های طبیعت ، موضوعات آموزشی و ... اشاره کرد . می توان از این عکس ها به نام عکس های تفکرزا نام برد .اگرچه با دیدن این عکس ها ، ایده های نو به یکباره در ذهن پدیدار نمی شوند ، اما مشاهده مستمر آنها می تواند انسان را به فکر فرو برده زمینه را برای بروز افکارنو در ذهن انسان سبب شود.
بعضی از عکس ها باعث شادابی و آرامش در انسان می شوند نظیر عکس های خانوادگی ، عکس های گرفته شده از خاطرات شیرین ،مناظر طبیعی و دیدنی و نظیر اینها ، انسان ها به دنبال لحظاتی هستند که شاد شوند و به آرامش دست یابند.دیدن چنین عکس هایی می تواند چنین فرصت هایی را برای انسان فراهم نماید.
اگر چه چنین عکس هایی با هدف وادار کردن انسان به تفکر کردن خلق نشده اند ولی در مواردی نیز ممکن است انسان را به فکر فرو برده و به تفکرکردن او کمک کنند.
بعضی از عکس ها تنها وقت گیر هستند، انسان ممکن است با دیدن آنها به این نتیجه برسد که چیزی عاید او نشده است و تنها زمان را از دست داده است اینکه چه نوع عکس هایی را باید در این طبقه بندی گنجاند به فرد بیننده بستگی دارد و تا حدی نسبی است و این خود فرد است که به این نتیجه می رسد که مشاهده چنین عکس هایی برای او ثمری ندارد.
اما در این میان نیز ، عکس هایی وجود دارند که باعث انزجار و ناراحتی و تاثیرات نامطلوبی بر بهداشت روانی فرد می شوند.
اینکه چه نوع عکس هایی منزجر کننده هستند ، به فرد بستگی دارد.بعضی عکس ها برای عده ای ممکن است منزجر کننده باشند ولی برای عده ای دیگر چنین تاثیری در پی نداشته باشند. نکته ای که در اینجا اهمیت دارد توجه به این موضوع است که اگر عکسی باعث گردد که فرد دچار اضطراب ، نگرانی ، تشویش و ترس گردد و افکار او را پریشان کند می توان از آن به عنوان عکس منزجر کننده نام برد.چنین عکس هایی آرامش را از ذهن انسان گرفته و فرصت تفکر کردن و خلاقیت را از وی می گیرد.
حضور در یک نمایشگاه عکس همانند قرار گرفتن در مکانی است که بارش افکار و اندیشه ها به سوی انسان سرازیر می شود و با استمرار و بکارگیری این هنر قابلیت های کارکنان افزایش یافته و نتایج آن ایجاد تصاویر منحصر به فرد و ارزشمند است
به راستی عکس هایی که در زندگی روزمره با آنها مواجه هستیم تا چه میزان در رشد خلاقیت ما موثر هستند ؟ و آیا در این زمینه برنامه ریزی های اصولی انجام داده ایم تا با نگاه به عکس ها ، ذهن خلاق ما شکوفا گردد و یا آنکه این عکس فرصت های لازم برای رشد انسان را از بین برده و جلوی رشد خلاقیت ما را گرفته اند .
تکنولوژی فرصت های ارزشمندی را در زمینه ثبت تصویر در اختیار ما قرار داده است .سازمان ها برای رشد فکری کارکنان خود می توانند از هنر عکاسی به خوبی بهره مند شوند.
امروزه انسان ها بیشترین یادگیری را از طریق چشمان خود به دست می آورند. در محیط ها ی شغلی می توان برای دستیابی به اهداف آموزشی ، دوره های آموزشی را طراحی کرد و از هنر عکاسی جهت آموزش کارکنان بهره برد .کارکنان می توانند در رابطه با موضوعات مختلف شغلی عکاسی کرده و با دقت نظر ، جستجوگری و کشف نکات جالب از این طریق تجربه کسب کرده و به یکدیگر بیاموزند.
حضور در یک نمایشگاه عکس همانند قرار گرفتن در مکانی است که بارش افکار و اندیشه ها به سوی انسان سرازیر می شود و با استمرار و بکارگیری این هنر قابلیت های کارکنان افزایش یافته و نتایج آن ایجاد تصاویر منحصر به فرد و ارزشمند است و با گذر زمان بانک با ارزشی از تصاویر برای سازمان باقی مانده و می توان از آن در جهت رشد کارکنان بهره برد.
از طرفی نظام آموزش و پرورش نیز باید با برنامه رزی های اصولی در زمینه بهره گیری از این هنر در رشد خلاقیت دانش آموزان بکوشد .امروزه نمی توان برای رشد خلاقیت دانش آموزان تنها بر معلم تکیه کرد. رها کردن انرژی خلاق دانش آموزان تنها به مدد معلم کاری سخت و دشوار است و حتی اگر یک معلم عاشق کارخویش باشد و بسیار سخت کوش بوده و لحظه ای از کار خود در زمینه آموزش دانش آموزان غفلت نکند چنان انرژی از او گرفته می شود که باعث خستگی وی می شود.
لذا باید همراه با بهره گیری از معلم ، از روش های مختلفی برای رشد خلاقیت دانش آموزان بهره برد .برای مثال می توان از هنر عکاسی در این خصوص بهره گرفت.
آموزش عکاسی به دانش آموزان و برگزاری نمایشگاههای متعدد عکس و برگزاری مسابقات متعدد در مدارس علاوه بر ارتقاء دانسته های دانش آموزان ، زمینه لازم برای رشد خلاقیت دانش آموزان را فراهم می نماید.
دانش آموزان در اثر دقت نظر به محیط اطراف ، جستجوگری، تجربه مکان های جدید ، به دست آوردن هدف برای ثبت تصویر و آنگاه دیدن تصاویر ثبت شده یکدیگر ، می توانند ، بروز ایده ها و افکار جدید را در ذهن خود تجربه کنند.
برای مثال برگزاری یک نمایشگاه عکس در خصوص موضوعات علوم ، ریاضی و.... شرایطی را پدید می آورد که دانش آموزان عکس های باارزشی گرفته و آن را به نمایش بگذارند و آنگاه عکس های آنها مورد قضاوت واقع شده و در اثر نقد و بررسی ذهن آنها توانمند تر خواهد شد و در نهایت این عکس ها به منابع ارزشمند آموزشی مدارس تبدیل شده که می توانند در آینده برای والدین و دانش آموزان جدید مورد استفاده قرار گیرند.
خلاصه کلام آنکه اگر احتمال دهیم سالیانه حداقل پنج و نیم میلیارد عکس در کشور ما گرفته می شود ، بهتر است به گونه ای برنامه ریزی کنیم که این عکس ها به عاملی جهت رشد خلاقیت در جامعه تبدیل شوند تا آنکه تنها زمان باارزش را برای همیشه از ما بستانند.
 


 منبع : مقاله " عکاسی و خلاقیت " -نویسنده : حمید میرزاآقایی

راهنمای مناسب برای عکاسی از پرندگان

عکاسی از پرندگان شاید به دلیل کوچک و متحرک بودن، پرواز شاخه به شاخه و نشستن آن ها در مناطق کم نور از سخت ترین نوع عکاسی به شمار برود. پیش از ارایه نکاتی برای فرا گرفتن عکاسی از پرندگان باید بگوییم که داشتن صبر و حوصله حرف اول را در چنین عکاسی می زند.

● شناخت سوژه

شناخت رفتار پرنده، خصوصیت های ظاهری لانه و اطلاع از زمان و نوع مهاجرت پرندگان از اصول اولیه عکاسی از پرندگان به شمار می روند. به مناطقی بروید که مطمئن هستید پرندگان در آنجا جمع شده و به حضور انسان ها عادت کرده اند. برای شناخت بهتر پرندگان و اطلاع از وضعیت آن ها می توانید از اینترنت استفاده و حتی گونه های نایاب را از این طریق جست وجو کنید تا به محض برخورد با آن ها بتوانید عکس بگیرید.

● آماده بودن

یکی دیگر از اصول اولیه عکاسی، آماده بودن است، به این معنا که در هر شرایطی باید تجهیزات کافی با خود به همراه داشته باشید تا بتوانید سریع عکس بگیرید. لنز تله فوتو و فیلتر موردنظر را از قبل به دوربین متصل کنید زیرا عمل اتصال آن ها وقت گیر است و موجب آزار پرنده ها می شود.

● در نظر گرفتن شرایط آب و هوایی

اگر هوا خیلی گرم، سرد یا بارانی باشد به طور معمول پرنده ها در لانه یا منطقه ای امن باقی می مانند و از آن خارج نمی شوند. عکس العمل پرنده ها به شرایط آب و هوایی مانند عکس العمل انسان هاست. در مواقعی که هوا خیلی گرم باشد آن ها به دنبال جایی خنک (یا به عکس) و اگر شرجی و مرطوب باشد به دنبال جایی خشک می گردند.

● حرکت کردن به آرامی

با حرکت آرام به سوی پرنده ها این شانس را خواهید داشت که به سوژه نزدیک شوید و میزان هشیار شدن آن ها را کاهش دهید. پرنده ها به طور معمول به صدا و رنگ های روشن توجهی نمی کنند، اما نسبت به حرکت و جنبش ها سریع واکنش نشان می دهند و پرواز می کنند.

● وضعیت عکاس

برای عکاسی از پرندگان وضعیت عکاس بسیار مهم است. در اینجا تعدادی راهکار پیشنهاد می شود.
▪ اگر تمایل دارید که از یک پرنده روی زمین یا کنار ساحل عکاسی کنید باید وضعیت سطحی خود را نسبت به وضعیت پرنده پایین تر قرار دهید.
▪ می توانید پشت یک درخت، ساختمان یا هر چیز دیگری که مانع دید شما نشود پنهان شوید.
▪ از درون یک ماشین پارک شده یا حتی ماشینی که به آرامی حرکت می کند نیز می توانید عکس بگیرید.
▪ حتی می توانید پنجره اتاق را باز و از داخل خانه لنز دوربین را روی پرنده موردنظر تنظیم کنید. استفاده از فیلترهای پلاریزه کننده در چنین شرایطی می تواند کیفیت عکاسی را بالا ببرد.
▪ با انجام دادن چنین کارهایی بهتر می توانید به پرنده نزدیک شوید. با نزدیک شدن به پرنده و در نظر گرفتن چشم های آن می توانید حسی از صمیمیت را در عکس هایتان تداعی کنید.

● بهترین فصل سال

بهترین فصل سال برای گرفتن عکس از پرنده ها فصل بهار است. بهار فرصت مناسبی را فراهم می کند تا گونه های متفاوتی از پرندگان مهاجر را مشاهده کنید. البته تمام فصل های سال هریک به نوبه خود می توانند زمان مناسبی برای عکاسی باشند.

● بهترین زمان روز

اوایل صبح (سپیده دم) بهترین زمان برای گرفتن عکس در طول روز به شمار می رود. سه ساعت پس از طلوع آفتاب پرندگان بیشترین میزان فعالیت خود را شروع می کنند. در سپیده دم شدت نور آفتاب به حدی است که نور مناسب و ایده آلی را برای عکاسی به وجود می آورد. دو ساعت پیش از غروب آفتاب نیز می تواند زمان مناسبی باشد.

● تجهیزات عکاسی

برای عکاسی در حیات وحش به دوربین های حرفه ای یا نیمه حرفه ای با لنز ۳۰۰ میلی متری یا بیشتر نیاز است، اما برای عکاسی از پرندگان که در کوچه و خیابان یافت می شوند شرایط فرق می کند. با یک دوربین خانگی که زوم اپتیکال آن ۱۰ برابر است می توان یک عکس زیبا از پرندگان گرفت. برای این منظور باید از یک سه پایه استفاده کرد تا شدت لرزش های وارد آمده به دوربین را کم کند. سه پایه و دوربین را نزدیک شاخه درختان قرار دهید و خود از آن فاصله بگیرید اگر دوربین شما به ریموت کنترل مجهز باشد که در این صورت بهترین شرایط برای گرفتن عکس را فراهم آورده اید و مشکلی نخواهید داشت. بنابراین توصیه می شود که برای عکاسی، دوربین شما حداقل دارای زوم ۱۰ برابر یا لنز ۲۰۰ میلی متری، سه یا تک پایه و ریموت کنترل برای رها کردن دکمه شاتر باشد. پس از تمام موارد ذکر شده مهم ترین مسئله صبر و حوصله عکاس است.

● ویژگی های دوربین

برای فوکوس کردن روی شاخه یا محلی که پرنده برای خوردن غذا انتخاب می کند، می توان از فوکوس متوالی یا دستی استفاد کرد. تجهیزات اتوفوکوس (فوکوس خودکار) بسیاری برای عکاسی از حیات وحش یا پرندگان به بازار عرضه شده است، سعی کنید از میان آن ها بهترین نوع را تهیه و با آن عکاسی کنید. در دوربین هایی که به ویژگی تراز سفیدی مجهز هستند با انتخاب این محیط، کیفیت عکس بالاتر می رود. برای کنترل کردن عمق میدان در عکاسی از پرندگانی که مشغول غذا خوردن هستند، می توانید از مود اولویت دیافراگم استفاده کنید. برای آن دسته از پرندگانی که در حال پرواز هستند، از مود دستی استفاده و محیط های شاتر و دیافراگم را تنظیم کنید. برای مهارت یافتن در امر عکاسی تنها نکته، تمرین است.

● جذب کردن پرندگان

برای جذب کردن پرندگان روش های مختلفی موجود است و این امر به گونه پرندگانی بستگی دارد که در منطقه شما یافت می شوند.
▪ گل وگیاه: یکی از روش های جذب پرنده کاشتن گیاهان بومی در منطقه است. به طور کلی پرندگان به گل و گیاه، بوته ها و چمن زارها علاقه دارند. کاشتن گیاهانی که با شرایط آب و هوایی شهر سازگاری دارند در باغچه خانه یا پارک ها باعث جذب پرندگان خواهد شد.
▪ آب: یکی دیگر از عناصری که بسیاری از پرنگان را به سمت خود جذب می کند آب روان، دریاچه یا گودال های آب است که پرندگان برای رفع تشنگی به سمت آن ها می روند. اگر هیچ یک از موارد گفته شده در دسترس شما نیستند می توانید با فراهم کردن یک ظرف مسطح و پر از آب پرندگان را جذب کنید.
▪ دانه: ظروف بسیاری در شکل ها و اندازه های مختلف برای ریختن غذای پرندگان ساخته شده اند، اما شکل ظاهری آن ها به گونه ای نیست که بتواند پرندگان را به سمت خود جذب کند. برای اینکه پرندگان بیشتری به سمت ظرف های غذا جذب شوند می توانید خلاقیت به خرج دهید یا اینکه دانه ها را روی سطوحی بریزید که قابل رویت باشند.
▪ محیط گرم: در برخی فصل های سال که شرایط آب و هوایی بیش از اندازه سرد است با فراهم آوردن یک جای گرم یا آب و دانه می توانید محیط مناسبی را برای جذب پرندگان به وجود آورید.

● پرندگان در حال پرواز

همان طور که گفته شد عکاسی از پرندگان امر مشکلی است، اما عکاسی از پرندگان در حال پرواز به مراتب مشکل تر است. با وجود این نکاتی نیز در این خصوص وجود دارند که می توانند راهنمای مناسبی برای عکاسی به شمار آیند. با تنظیم دوربین روی سه پایه و زوم کردن آن روی ظرف غذای پرنده با کمک یک ریموت کنترل پیش از اینکه پرنده شروع به پرواز کند می توانید لحظه به پرواز درآمدن آن را به تصویر بکشید. در چنین حالتی باز بودن پرها زیبایی خاصی را به عکس خواهد بخشید.

● نکته آخر

در آخر باید تکرار کرد که عکاسی از پرندگان ساده نیست و برای این کار باید صبر و حوصله به خرج داد. با خراب شدن چند عکس اول نباید انگیزه خود را از دست بدهید.

روایت هایی از آغاز عکاسی در ایران

سرآغاز عکاسی در ایران، رخدادها و اتفاقاتی بود که گاه درنوع خود، در جهان کم نظیر و برخی اوقات پیشرو حرکت های عکاسی در جهان بود که از این لحاظ، جای تحقیق و پژوهش بسیار دارد. به همین خاطر، پیدایش عکاسی و رواج روش های گوناگون این فن در ایران، با اختلاف حدود سه سال از اعلام موجودیت عکاسی در سال ۱۸۳۹ در فرانسه، روی داد. نخستین دستگاه های عکاسی به روش داگرئوتیپ، به درخواست محمد شاه قاجار از کشورهای روسیه و انگلستان به دربار ایران وارد شد. دستگاه های عکسبرداری روسیه که هدیه امپراتور بود، زودتررسید و(نیکلای پاولوف) دیپلمات جوان روس که به این منظور تعلیم عکاسی دیده بود، این دستگاه ها را به تهران آورد و در اواسط دسامبر۱۸۴۲، مطابق پایان آذر ۱۲۲۱ هجری شمسی، نخستین عکسبرداری در ایران را انجام داد.
با ورود دوربین عکاسی به ایران، محمد شاه قاجار تمایل داشت تا با این پدیده نوظهور آشنا شود. به همین خاطر تصویر شاه، بعضی از اعضای خانواده درباری، حاج میرزا آغاسی؛ وزیر شاه و برخی درباریان در یکی از کاخ های تهران روی صفحه نقره یا داگرئوتیپ، ثبت شد. در سال ۱۸۴۴ میلادی، با ورود جوانی به نام ژول ریشار که برای کار به ایران آمده بود و مهارتی هم در عکسبرداری به شیوه داگرئوتیپ داشت، از محمد شاه قاجار، خانواده پادشاهی و درباریان بارها و بارها، عکس های فراوانی تهیه کرد. ژول ریشار، سپس در دارالفنون به تدریس زبان فرانسه پرداخت. وی پس از آنکه دین اسلام را برگزید، نام «میرزا رضا خان» را برای خود انتخاب کرد. ناصرالدین میرزا ولیعهد سیزده ساله محمد شاه قاجار از اولین افراد خانواده سلطنتی بود که تصویر او بر صفحه داگرئوتیپ ثبت شد. این موضوع بعدها هم دنبال شد و علاقه ناصرالدین شاه را به خود بیشتر کرد. همچنین قدیمی ترین عکس های ناصر الدین شاه عبارتند از پرتره ای که از خودش گرفته و پرتره ای تمام رخ ازمهدعلیا. با توجه به قدیمی ترین عکس های موجود درآلبوم کاخ گلستان، می توان نتیجه گرفت که در آن زمان درباریان خود عکاسان چیره دستی بوده اند؛ برای نمونه آقا رضا از پیشخدمتان مخصوص شاه که عکاسی را در دارالفنون فرا گرفته بود، به مقام نخستین عکاسباشی دربار منصوب شد. با این که ناصرالدین شاه، خود عکاس توانایی بود و ازهر پدیده اروپایی، به ویژه عکاسی، لذت فراوانی می برد، مربیان اروپایی را از کشورهای روسیه، فرانسه، اتریش و ایتالیا برای آموزش جوانان کشور، به ایران دعوت کرد. این مربیان در مدرسه دارالفنون تدریس می کردند.
عکاسی پس از سال ۱۸۶۰میلادی در برنامه های درسی دارالفنون گنجانده شد. با حمایت ناصرالدین شاه از عکاسی، زمینه های گوناگون این فن و هنر در سالهای آغازین، باعث رشد و شکوفایی آن شد. پس از آقا رضا عکاسباشی هم باید ازشاگردانش و کسانی که به عنوان دستیار، نزد وی در عکاسخانه همایونی کار می کردند، اشاره کنیم. از آن به بعد عکاسانی که پس از او به عنوان عکاس دربار یا عکاس مدرسه دارالفنون برگزیده شدند، اشخاصی هستند که از شهر تهران و موضوعاتش، عکاسی کردند. این عکاسان عبارتند از: آقا یوسف عکاس، میرزا حسنعلی عکاس، میرزا ابراهیم عکاسباشی، سوریوگین، ژوزف پاپازیان و... بنابراین از عکس های موجود این دوران، می توان به بخشی از راه و رسم زندگی آن زمان پی برد.
از دیگر کارهای جالبی که در زمان ناصرالدین شاه در رابطه با عکاسی صورت گرفت گزارش های تصویری از زندانیان، محبوسین و محکومین جزایی و سیاسی بود. عکس چهره میرزا رضای کرمانی، از این نمونه عکس ها است.
 این نوع عکس ها کارکردی همچون پرونده سازی از سوابق قضایی و سیاسی افراد و یا برای عبرت آموزی دیگران داشته است.
پس از چندی، در سال ۱۲۸۵ هجری قمری، اولین عکاسخانه عمومی هم به فرمان ناصرالدین شاه در تهران تاسیس شد. روزنامه «دولت علیه ایران» هم در آن روزگار با چاپ اطلاعیه ای، از آن خبر داد: چون اغلب مردم زیاده از حد مایل و راغب هستند که عکس خود را بیاندازند و در عکاسخانه مبارکه دولتی همه کس نمی توانست برود و عکس خود را بیاندازد،عکاسباشی، عباسعلی بیگ آدم خود را که مدت ها زیر دست او بوده و تربیت شده و در عکاسی کمال مهارت را پیدا کرده بود، قرار گذاشت در خیابان جباخانه مبارکه ( باب همایون کنونی) حجره ای ترتیب واسباب عکاسی آماده نماید تا هر کس را میل انداختن عکس خود باشد، درآنجا رفته عکس بیاندازد و قیمت آن هم موقوف به بزرگ و کوچکی عکس است: عکس بزرگ یکی چهار هزار «دینار» است تا دوازده عدد. پس از آن، هر کس زیادتر طالب باشد، یکی سه هزار دینار است، عکس کوچک یکی دوهزار دینار است تا دوازده عدد. بعد از آن هر کس زیادتر بخواهد، یکی سی «شاهی» است. از این تاریخ به بعد، گشایش عکاسخانه ها در تهران و سایر شهرهای بزرگ ایران مانند اصفهان، مشهد، شیراز، تبریز و رشت رو به فزونی رفت، چنان که اعتماد السلطنه در کتاب «المآثر والآثار» که تاریخ چهل سال فعالیت های سیاسی، فرهنگی و اجتماعی دوران ناصری را در بر دارد، تعداد عکاسخانه ها و استادان عکاسی را در تهران و سایر بلاد ایران را بسیار زیاد و خارج از حد شمارش، نوشته است. یکی دیگر از نکات قابل توجه درعکاسی دوران قاجار، عکاسی توسط زنان بود. نخستین عکاسان زن ایرانی را باید در میان زنان حرمسرای ناصرالدین شاه قاجار که خود شیفته این فن بود، جست وجو کرد. در برخی از آلبوم های ناصری که در آلبوم خانه کاخ گلستان موجود است، آثاری از این زنان عکاس که به طور تفننی به عکاسی می پرداختند، دیده می شود. اما نخستین زن ایرانی که به صراحت بر عکاسی او اشاره شده، عزت ملک خانم ملقب به «اشرف السلطنه» همسر محمد حسن خان اعتمادالسلطنه وزیر انطباعات دوران ناصری است که عکاسی را از «شاهزاده محمدمیرزا» پسر عموی خود فرا گرفته است.
همسر و دختر آنتوان خان سوریوگین، عکاس نامدار دوران ناصری تا رضاخان را هم باید در شمار نخستین زنان عکاس در ایران آورد. یکی از منابع ارزشمند دوره قاجار، عکس های ارنست هولستر وآنتوان سوریوگین است که نشان تاریخ زنده دوره قاجار است.
ارنست هولستر(۱۱ - ۱۸۳۵) مهندس آلمانی، یکی از عکاسان پیشگام نیمه دوم قرن ۱۹ میلادی است که در زمان ناصرالدین شاه به ایران آمد و نزدیک به ۲۰ سال از عمر خود را در اصفهان گذراند. مجموعه منحصربه فرد عکس ها ی هولستر، سال ها از نظرها پنهان بود و بر اثر یک اتفاق در خانه ریکولتا، نوه او در مانستر آلمان به دست آمد. او در طول سال ها حدود۳۰۰۰ عکس از اصفهان و نقاط دیگر ایران گرفت. عکس هایی از خانه و خانواده خود، از کوچه ها، باغ ها، مساجد، پل ها، کبوترخانه ها، امامزاده ها، کشتزارها، گله ها، کجاوه ها، کاروان ها، خانه ها، حکام و رجال اصفهان، علما، بازرگانان، پیشه وران، زرتشتیان، افغان ها، کلیساهای جلفا و کشیشان و تارک دنیاهای ارمنی، عروس و دامادهای ارمنی، رجال ارمنی جلفا، مجالس تعزیه و تعزیه گردان ها، زورخانه و پهلوان ها، مراسم عروسی و میوه ها و... شاید در نگاه اول، تصاویر هولستر فقط یک تعداد عکس معمولی از یک دوره تاریخی و از مردم و اصناف و بناهای آن دوره باشد. ولی نگاه دقیق و داشتن مطالعه، به عکس هایش ارزش تاریخی بخشیده و بیانگر اهمیت قائل شدن او به معماری گذشتگان و فهم او از معماری دوره خاصی بوده است. اهمیت دادن به آداب و رسوم مردم عادی و در نگاه دیگر، سبک زندگی حاکمان وقت، همه نشانگر نگاهی ارزشمند به تاریخ، از دید یک فرد علاقه مند و اهل مطالعه است. هولستر درسال۱۹۱۱ در ۷۶سالگی درگذشت و پس از مرگش فرزندان او شیشه ها و عکس هایش را به آلمان بردند. در دهه ۱۹۶۰ میلادی، ترکیدن لوله آب در زیرزمینی که انبار منزل یکی از نواده های هولستر بود، باعث شد تا آنها صندوق نگاتیوهای شیشه ای را پیدا کنند و نمونه هایی از این عکس ها را در مجلات مختلف به چاپ رسانند. نخستین بار در سال ۱۳۵۵ هجری شمسی، عکس های هولستر از اصفهان همراه با یادداشت های او در کتابی به نام (ایران در یکصد و سیزده سال پیش) چاپ شد.
 

نوشته : رها روزبهان 

آشنایی با رنگها در عکاسی

شناخت رنگ ها گامی ساده و ضروری برای ترکیب بندی بهتر در عکاسی است. عکاسی مطالعه نور است و نور رنگی است! بنابر این بهتر است که دمای رنگ ها، چرخه رنگ و کاربردهای آن در عکس هایتان را بهتر بشناسید.
چیزی که دانستن آن برای عکاسی که می خواهد این مقاله را بخواند ضروری است این است که بداند نظریه رنگ ها در نور با رنگ های نقاشی متفاوت است. رنگ های مرسوم اصلی که نقاشان و پرینترها از آن استفاده می کنند رنگ های قرمز، آبی و زرد می باشند. در حالی که در نور رنگ های اصلی قرمز، آبی و سبز می باشد. در نور با ترکیب مساوی این رنگ ها نور سفید بدست می آید، با ترکیب آبی و سبز رنگ فیروزه ای داریم و ترکیب قرمز و سبز، زرد می شود. بنابر این در عکاسی بنفش، فیروزه ای و زرد رنگ های طفیلی هستند. د راین مقاله نحوه تشکیل رنگ ها و خواص آنها به تفصیل بحث شده و به چرخه رنگی مرسوم در عکاسی اشاره شده است.

● دمای رنگ

دمای رنگ با درجه کلوین بیان می شود و عبارتست از میزان حرارتی که باید به یک منبع جسم سیاه داده شود تا نوری با خواص طیفی مشابه با آن رنگ ساطع نماید.
برای توضیح این تعریف، رنگ فلز گداخته را در نظر بگیرید. وقتی یک تکه فولاد گداخته می شود، در ابتدا رنگ آن قرمز تیره می شود. وقتی که گرمتر شود، دارای رنگی بین آبی و سفید می شود. این پدیده رابطه بین دما و رنگ را نشان می دهد. با بالاتر رفتن دما رنگ فلز گداخته به آبی مایل به بنفش تبدیل شده و سرانجام اشعه ماوراء بنفش نامرئی ساطع می کند. وقتی قطعه فلز از منبع حرارت دور شود، رنگ آن زرد، سپس نارنجی و قرمز می شود.
مثالهایی از دمای رنگ های غیر نور روز:
▪ نور شمع : ۱۵۰۰ کلوین
▪ لامپ نئون ۴۰ واتی: ۲۶۸۰ کلوین
▪ لامپ نئون ۲۰۰ واتی: ۳۰۰۰ کلوین
▪ لامپ تنگستن: ۳۴۰۰ کلوین
▪ نور لامپ گزنون: ۵۰۰۰-۴۵۰۰ کلوین
▪ نور فلاش الکترونیکی: ۵۵۰۰-۵۶۰۰ کلوین
ولی به خاطر داشته باشید که دو منبع نور مختلف که دارای دمای رنگ مساوی هستند، لزوما دارای کیفیت بصری رنگ مشابه نیستند. دو منبع نور با رنگ مساوی نیز می توانند دارای کیفیت به شدت متفاوتی باشند.

● نور خورشید

خورشید مانند یک جسم سیاه عمل می کند. نوری که خورشید تولید می کند باید از میان فضا و سپس اتمسفر زمین عبور کرده تا به سطح زمین برسد. بنابر این نور خورشید ترکیبی از نور مستقیم خورشید و نیز نور غیر مستقیم حاصل از پخش شدن و انعکاس نور توسط اتمسفر و ابرها می باشد. این پدیده باعث می شود که نور خورشید دارای دمای رنگ متفاوتی از ۲۰۰۰ کلوین تا ۲۰۰۰۰ کلوین شود. در جدول زیر دمای معمول نور روز در شرایط زمانی و آب و هوایی مختلف آورده شده است.
شرایط نور روز کمترین (K) بیشترین(K)
سایه (نور آسمان آبی) ۱۲۰۰۰ ۲۰۰۰۰
سایه (نور هوای مه آلود) ۷۵۰۰ ۸۴۰۰
نور خورشید+نور آسمان صاف وسط روز ۶۰۰۰ ۶۵۰۰
نور خورشید+نور آسمان صاف صبح/عصر ۵۷۰۰ ۶۲۰۰
نورخورشید +نور آسمان مه آلود ۵۷۰۰ ۵۹۰۰
فقط نور مستقیم خورشید وسط روز متوسط ۵۴۰۰
فقط نور مستقیم خورشید، عصر/صبح ۴۹۰۰ ۵۶۰۰
نور خورشید ۱ ساعت قبل غروب یا بعد طلوع ۳۲۰۰ ۳۴۰۰
نور خورشید در غروب / طلوع ۱۹۰۰ ۲۴۰۰

● نور جذب شده

هنگامی که نور سفید روی جسمی می تابد، بخشی از نور جذب می شود. این جذب نور علت رنگی است که شما می بینید.
- اجسام شفاف (شیشه، آب،...) به علت اینکه اجازه می دهند تمام اشعه نور سفید از میان آنان عبور کند بی رنگ دیده می شوند.
- نور بازتابی از سطح اجسام کدر شامل رنگ آنهاست. اگر تمام طیف های نور سفید توسط جسمی جذب شود، آن جسم سیاه به نظر می رسد. بر عکس، اگر تمام طیفهای نوری توسط جسمی بازتاب شود، آن جسم سفید دیده می شود.

● چرخه رنگ

یک عامل اساسی در عکاسی توانایی رسیدن به رنگ و جلوه مورد نظر در عکسهاست. برای دستیابی به این هدف اطلاعات اولیه نظریه رنگ ها مورد نیاز است. چرخه رنگ نشان داده شده در اینجا این موضوع را نشان می دهد.
چرخه رنگ بر اساس رنگ های رنگین کمان تنظیم شده است: قرمز – نارنجی – زرد- سبز – آبی – بنفش. با قرار دادن این طیفها در حول یک دایره ترکیب جدید قرمز- بنفش رنگی را نتیجه می دهد که در رنگین کمان وجود ندارد، ولی در چرخه رنگی ما یافت می شود. با استفاده از این چرخه رنگ فهمیدن ارتباط بین رنگ های مختلف آسانتر می شود.

● اجزاء چرخه رنگ

تمام رنگ ها از ترکیب سفید، سیاه و رنگ های اصلی ساخته شده اند. چرخه رنگ ارتباط بین رنگ ها را تشریح می کند.

● رنگ های اصلی

رنگ های اصلی (قرمز، زرد و آبی که با مثلث نشان داده شده اند) رنگ های خالص بوده و از ترکیب هیچ رنگ دیگری به دست نمی آیند. اگر سه رنگ با هم مخلوط شوند نتیجه کار رنگ سیاه است.

● رنگ های ثانویه

از ترکیب مساوی دو رنگ اصلی رنگ های ثانویه به دست می آید . نارنجی، سبز و بنفش رنگ های ثانویه هستند.

● رنگ های مرتبه سوم

رنگ های قرمز-نارنجی، قرمز- بنفش، زرد- سبز، زرد- نارنجی، آبی- بنفش و آبی - سبز از رنگ های اصلی و ثانویه با هم ترکیب شده و رنگ های مرتبه سوم را تشکیل می دهند.

● طرح و اثر رنگ ها

اکنون می خواهیم ببینیم این رنگ ها چگونه با هم مخلوط شده و اثر آنها بر تصویر نهایی چیست؟ از آنجا که تعداد حالات مختلف رنگی بسیار زیاد است، در لیست زیر فقط بخش کوچکی از حالات و اثرات مهم مربوط به رنگ ها شرح داده شده است.

● مشابهت

در این طرح از رنگ های همسایه (نظیر قرمز، قرمز – نارنجی، و قرمز – بنفش) استفاده می شود.
▪ نقاط قوت: این ترکیب از رنگ ها اثرات آرام بخش دارند و هنگامی که به طرحی جذاب و در عین حال بدون جسارت و تندی نیاز داریم از آنها استفاده می کنیم.
▪ نقاط ضعف: با وجود رنگ های مشابه زیاد در کادر ایجاد تمرکز بیننده عکس به نواحی کلیدی تصویر مشکل می شود.

● رنگ های متمم

عبارتند از رنگ هایی که در دو سوی مخالف چرخه رنگ قرار دارند (مثل آبی و نارنجی). همانند رنگ های نقاشی وقتی متمم یک رنگ با آن ترکیب شود، باعث تمایل رنگ به خاکستری می شود و حالت نیمه خنثی ایجاد می کند. با اضافه شدن رنگ متمم بیشتر، مخلوط به خاکستری نزدیکتر می شود، تا جایی که دیگر از دو رنگ اولی چیزی دیده نمی شود.
▪ نقاط قوت: با قرار دادن رنگ های مکمل در کنار هم، همدیگر را تقویت نموده و القای حس طراوت و اشتیاق می نمایند و در کنتراست شدید با یکدیگر واقع می شوند. رنگ مکمل باعث می شود که رنگ دیگر درخشانتر و شدیدتر به نظر برسد. رنگ های مکمل برای ایجاد عکسهای دارای استحکام و جنبش مفید می باشند.
▪ نقاط ضعف: این رنگ ها ممکن است تمرکز بیننده عکس را از نقاط کلیدی عکس منحرف نمایند. رنگ های مکمل دارای طول موجهای بسیار متفاوتی بوده و در نتیجه اگر در عکس نزدیک به هم قرار گرفته باشند ممکن است باعث مشکل دید برای بیننده شوند و اعوجاج اپتیکی ایجاد نمایند.

● سه تایی ها

در این حالت سه رنگ با فاصله مشابه با هم در چرخه رنگ (مثل قرمز، زرد و آبی) در کنار هم قرار می گیرند.
▪ نقاط قوت: این رنگ ها حس خوشحالی و لذت را القاء می کنند. این رنگ ها خصوصا برای سوژه های بی نظم که نقاط زیادی از تصویر دارای اطلاعات کلیدی است مناسب هستند.
▪ نقاط ضعف: این رنگ ها ممکن است برهم زننده تمرکز باشند.

● مکمل های مجزا

عبارتند از یک رنگ اصلی و دو رنگ مخالف مکمل واقع در دو طرف ضلع روبروی آن رنگ (مثل قرمز و زرد-سبز و آبی – سبز)
▪ نقاط قوت: این رنگ ها ترکیبهای بسیار پرمحتوا و معنوی بوده و برای القای احساسات هنرمندانه بسیار مناسب می باشند.
▪ نقاط ضعف: رنگ های مکمل مجزا دارای طول موجهای شدیدا متفاوتی بوده و در نتیجه اگر در عکس در نزدیکی هم قرار بگیرند باعث ایجاد مشکل احساس و اعوجاج اپتیکی برای بیننده شوند.
مسایل بالا بر اساس رنگ های نقاشی بیان شده است. ترکیب رنگ در نور، مثلا روی مانیتور کامپیوتر یا در پرینترهای رنگی، با رنگ های نقاشی متفاوت است. در این حالت رنگ مشکی از ترکیب رنگ های اصلی ایجاد می شود. پروسه های پرینت ۴ رنگی و برنامه های کامپیوتری که برای ایجاد آنها استفاده می شود بر اساس رنگ های اصلی متفاوتی که شامل زرد، بنفش، فیروزه ای و سیاه می باشد کار می کنند.

● ابعاد رنگ

برای شناخت کامل رنگ علاوه بر شناخت چرخه رنگ ها باید درجه رنگ Hue، درجه اشباع رنگ Saturation و میزان رنگ Value نیز شناخته شود.
▪ درجه رنگ Hue: درجه رنگ در واقع مشخصه ویژه یک رنگ (نظیرقرمز، زرد و آبی) می باشد. طول موجهای خاص یک طیف رنگی ترکیب دقیق رنگی آن را مشخص می کند. مثلا رنگ قرمز دارای اجزاء متفاوتی از رنگ قرمز-نارنجی است.
▪ اشباعSaturation : اشباع رنگ که بنام شدت رنگ نیز شناخته می شود، به قوت یا ضعف، و پربودن یا شفافیت یک رنگ اطلاق می شود. وقتی گفته می شود که یک رنگ درخشان و پر است یعنی دارای اشباع و شدت بالا است. بر عکس هنگامی که یک رنگ ملایم و شفاف باشد دارای اشباع کم است.
▪ میزان رنگ Value: همانند اثر اشباع، در عکاسی سیاه و سفید، روشنایی متناظر با مقدار طیفها است. با اضافه کردن سفیدی یا سیاهی، درجات مختلفی از روشنایی بدست می آید. با اضافه کردن سفیدی به یک رنگ، رنگی کمرنگ و روشن بدست می آید. با اضافه شدن سیاه به یک رنگ یک رنگ تیره تر و سایه ای از رنگ اولیه بدست می آید. اگر میزان سیاهی خیلی زیاد باشد، به رنگ بدست آمده رنگ تیره گفته می شود. عکسهای کم نور این رنگ ها را نشان می دهند. از طرف دیگر، با زیاد نور دیدن عکس، رنگ ها رنگ و رو رفته شده و سفیدی از حد اعتدال بیشتر می شود.

● دمای رنگ

رنگ ها دارای مشخصه ای بنام سردی یا گرمی هستند. رنگی که ما می بینیم حاصل طول موج نور منعکس شده از رنگ است. طیفهای قابل دیدن بین مادون قرمز (در انتهای طرف گرم) و فوق بنفش (در انتهای طرف سرد) قرار دارند.

● رنگ های گرم

نیمه قرمز چرخه رنگ ها به عنوان رنگ های گرم شناخته می شوند که شامل زرد- سبز و قرمز-بنفش می باشد.
▪ نقاط قوت: این رنگ ها القاء کننده گرمی و راحتی هستند.
▪ نقاط ضعف: رنگ های گرم زیادی در تصویر باعث تضعیف برجستگی که باید در تصویر وجود داشته باشد می شود.

● رنگ های سرد

نیمه آبی چرخه رنگ به عنوان رنگ های سرد شناخته شده که شامل آبی-سبز و آبی - بنفش می باشد.
▪ نقاط قوت: این رنگ ها آرام و راحت هستند. این رنگ ها ممکن است بصورت غیر صمیمی و بی تکلف و ساده دیده شوند و برای انتخاب به عنوان پس زمینه مناسب هستند.
▪ نقاط ضعف: این رنگ ها احساس منفعلانه داشته و ممکن است برای تصاویر گرافیکی قوی مناسب نباشند.

● کاربردهای عکاسی

برای انتخاب اجزاء عکاسی از سوژه های بیجان، استفاده از خواص ترکیب رنگ های فوق به شدت بر تصویر شما و عکس العمل ایجاد شده از آن تاثیر می گذارد. اما در مورد رنگ و نورپردازی وضعیت چگونه است؟ رنگ بر احساسات ما تاثیر می گذارد. دقیقا همانند طیفهای آبی رنگ سوژه که رنگ های سرد و راحتی هستند، نور آبی نیز همان فضا را بر عکس ایجاد می نماید.

● نور طبیعی

در سایه (حتی در وسط روز)، دمای کلوین نور خیلی بالاست و در نتیجه رنگ ها به سمت انتهای آبی طیف رنگ ها سوق داده میشوند. همچنین سوژه های واقع در گوشه های تاریک، شکافها یا زیر یک درخت دارای طیفی از رنگ آبی می شوند. این اثر اگر بدرستی استفاده شود، می تواند خوشایند باشد. برای برطرف کردن طیف آبی روی عکس باید از فیلتری با رنگ متمم نظیر زرد استفاده نمود. نور ماه نیز طیفی آبی رنگ روی سوژه ها بوجود می آورد. همینطور هر اثر نوری را می توان با استفاده صحیح از فیلترها تشدید و یا تضعیف کرد.
نور طبیعی در طی روز تغییر می کند. نور درخشان خورشید رنگ هایی غنی، درخشان و دقیق را نشان می دهد. تمام سوژه ها با یک تراز از رنگ های دقیق دیده می شوند. بخار، مه یا غبار هوا بخاطر پخش کردن نور رنگ ها را ملایمتر می کنند. سوژه ها ملایم تر و تقریبا روشن تر دیده می شوند. همینطور در طی یک روز نیمه ابری، طیفهای سرد نور باعث می شود که رنگ پوست همانند رنگ چینی به نظر برسد، بنابر این عیوب پوستی جزئی (مثل کک مک و جوش) در زیر این فیلتر طبیعی در عکس کمتر دیده می شوند.
در طی طلوع یا غروب خورشید، نور دارای رنگ قرمز، زرد و نارنجی است و این رنگ ها را به سوژه های عکس شما می تاباند. این رنگ های گرم همانطور که قبلا گفته شد احساس جذابیت و کشش بیشتری را ایجاد می کنند.

● نورهای مصنوعی

بیشتر نورهای مصنوعی حالتی شبیه به نور سفید وسط روز ایجاد می کنند، ولی تفاوتهایی بین آنها وجود دارد:
▪ تنگستن: این نوع لامپ به نظر می رسد که نور سفید ساطع می کند، ولی در واقع یک طیف زرد روی عکس دیده می شود.
▪ فلورسانت: این نوع نور در بین نورهای مصنوعی تغییرات بیشتری در رنگ ایجاد می نماید. در بیشتر انواع یک طیف آبی/سبز در رنگ ایجاد نموده که نور زننده ای در عکس ایجاد می کند. اگر از هیچ فیلتر بهبود رنگی استفاده نشود، یک لایه سبز یا آبی در عکس ایجاد می شود.
▪ نور جیوه: همانند نور لامپهای خیابان، ممکن است به نظر سفید بیاید. ولی ممکن است تصویر آبی /سبز به نظر بیاید.
▪ فلاش الکترونیکی: برای ایجاد نورهای سفید طراحی شده اند، اما انواع مختلف آن با هم متفاوتند. برای اطمینان از اینکه هیچ رنگی روی عکس اضافه نمی شود، بررسی کنید که نور تولیدی فلاش که در منوال ذکر شده ۵۵۰۰K باشد.
نور یکی از اجزاء اساسی عکاسی است که نباید هیچگاه فراموش شود. اما با اطلاع از احساسی که می خواهید بر عکس حاکم باشد و داشتن دانش ابتدایی در مورد رنگ ها، انتخابهای ممکن و تاثیر آنها روی ترکیب بندی عکس دارای ابزاری خواهید بود که عکس خود را به هنر تبدیل نمایید.

پاییز; فرصتی زیبا برای عکاسی

فصل پاییز به دلیل شکوه و عظمت رنگ های به کار رفته در آن به پادشاه فصل ها شهرت یافته است. در این فصل برگ های سبز درختان به رنگ های زیبا و بدیعی مانند زرد، قهوه ای و نارنجی تغییر می یابند که این امر در زیبایی پاییز بسیار اثرگذار است.
در این فصل بارش باران، طراوت هوای مطبوع و معتدل پاییز را دو چندان خواهد کرد. به طور حتم باقی مانده قطرات باران، روی برگ های زرین و رنگارنگ منظره ای محسورکننده به وجود خواهند آورد. پاییز با آن آسمان ابری و گرفته ، فرش گسترده رنگارنگ و درختان چند رنگ و زیبا می تواند زمینه ساز سوژه های بسیاری برای عکاسان باشد. مناظر پاییز بدون شک چشم نواز و متحیرکننده هستند به طوری که کافی است لنز دوربین را به سوی آن تنظیم کنید و دکمه شاتر را فشار دهید.

● نشانه های پاییز

در ابتدا باید به این نکته پرداخت که به طور کلی پاییز چه نشانه هایی دارد؟ اگرچه جواب این سوال بسیار آسان است، اما به عنوان اولین اصل باید به آن توجه داشت. سرد شدن نسبی هوا، تغییر یافتن رنگ درختان و ریزش برگ درختان پاییزی همگی از نشانه های اولیه ورود پاییز هستند، بنابراین در عکاسی از پاییز باید به این عناصر و وجود آن ها توجه داشت. اگر قرار است عکس گرفته شده بازگوکننده بسیاری از مسائل باشد باید در ابتدا بدانیم که چه چیزی را می خواهیم بازگو کنیم و پس از آن در هنگام تنظیم لنز دوربین به آن ها بپردازیم. با نگاه کردن به یک عکس گرفته شده از منظره پاییزی می توان متوجه شدت سرمای هوا، زمان تقریبی فصل که اول، وسط یا اواخر پاییز است به صورت غیرمستقیم پی برد. بنابراین دقت عکاس در گرفتن عکس باید بسیار بالا باشد تا بتواند مفهوم موردنظر را به خوبی به بیننده القا کند.

● استفاده از فیلتر پلاریزه کننده

استفاده از فیلتر پلاریزه کننده به عکاس امکان می دهد که آسمان آبی یا تیره تر را در عکس نمایش دهد. به طور کلی استفاده از این فیلتر برای زیباتر کردن رنگ ها لازم و ضروری به نظر می رسد.

● عکاسی در ساعت های طلایی

در خصوص ساعت های طلایی روز در شماره های قبلی نکاتی ارایه شد. دو زمان پیش از غروب آفتاب و سپیده دم می تواند زمان مناسبی برای عکاسی باشد. در این دو زمان رنگ های قرمز و طلایی زیباتر از حالت طبیعی خود به نظر می رسند.

● عکاسی در روزهای ابری

بسیاری از عکاسان تصور می کنند که تنها در روزهای آفتابی باید به عکاسی پرداخت و روزهای ابری را مناسب نمی دانند. برخلاف تصور این افراد باید بیان داشت که روزهای ابری نیز زمان مناسبی برای عکاسی به شمار می روند. یک روز ابری با آسمان پوشیده از ابرهای تیره و باران زا کمک بسیاری به زیباتر شدن عکس ها خواهد کرد، زیبایی که شاید در یک روز آفتابی نتوان به آن دست یافت.

● ایجاد کنتراست

یکی از روش هایی که کمک می کند یک عکس، پاییزی، زیبا و ماندگار شود توجه به کنتراست موجود بین عناصر تشکیل دهنده آن است. به عنوان یک عکاس پیش از گرفتن عکس باید به وجود کنتراست میان رنگ های مختلف برگ های درختان توجه داشته باشید. نمایی که یک برگ طلایی در آسمان آبی یا یک برگ قرمز روی یک چمن سبز پررنگ ایجاد می کند کنتراست زیبا و منحصربه فردی خواهد بود که چشم هر بیننده ای را به خود جذب خواهد کرد.

● اجتناب از عکاسی مستقیم از خورشید

عکاسی مستقیم از خورشید موجب به وجود آمدن سایه و بی کیفیت شدن رنگ ها خواهد شد. در روزهای آفتابی سعی کنید که پشت به آفتاب بایستید. اگر مجبور هستید رو به آفتاب عکس بگیرید سعی کنید از یک سایبان دوربین (Lens hood) آفتاب گیر که مانع انعکاس نور آفتاب در عکس هایتان شود استفاده کنید.

● بازی با تراز سفیدی

گاهی اوقات تنظیماتی مانند مود اتوماتیک که تراز سفیدی (White Balance) را به طور اتوماتیک تنظیم می کند، باعث می شود تا کیفیت تصاویر به خوبی آنچه که انتظار می رود، نباشد. برای اینکه کیفیت رنگ ها خوب و واضح به نظر برسد باید از محیط تراز سفیدی استفاده کرد. برای دستیابی به این منظور می توان شماره تراز سفیدی را بالا برد یا اینکه از مود ابری استفاده کرد. منظور از بالا بردن شماره های تراز سفیدی اعدادی هستند که به صورت xK (۲۸۰۰k) نمایش داده می شوند. استفاده از مود ابری موجب گرم تر شدن رنگ ها و بهتر شدن کیفیت آن ها می شود و این امکان را فراهم می آورد تا عناصر از نظر رنگ بندی با یکدیگر هماهنگ شوند.

● استفاده از فیلتر گرم کننده

برخی از عکاسان ترجیح می دهند که برای گرم تر نشان دادن رنگ ها از فیلترهای گرم کننده
(warm up filter) استفاده کنند. فیلترهای گرم کننده همان طور که از نام آن ها مشخص است باعث گرم تر شدن رنگ ها می شوند و برای پررنگ تر کردن پوست صورت یا آسمان می توان استفاده کرد. البته برای انجام چنین کاری می توان به جای فیلتر گرم کننده از نرم افزارهای مختلف نیز استفاده کرد.
یک روز ابری با آسمان پوشیده از ابرهای تیره و باران زا کمک بسیاری به زیباتر شدن عکس ها خواهد کرد، زیبایی که شاید در یک روز آفتابی نتوان به آن دست یافت.

● استفاده از نرم افزار

برای آن دسته از افرادی که معمولا در حالت خام (Raw) عکاسی می کنند، یعنی هیچ یک از وسایل جانبی را به کار نمی برند توصیه می شود برای بهتر و زیباتر کردن عکس ها از نرم افزارهای ویرایشی استفاده کنند.

● یافتن سوژه

پاییز بخشی از طبیعت است بنابراین برای یافتن سوژه می توان از یک منظره پاییزی برای مثال، درخت های اطراف یک دریاچه، پارک، جنگل یا هر منظره دیگر استفاده کرد. علاوه بر این حتی می توان توجه و تمرکز بیننده را فقط به یک موضوع خاص معطوف کرد. برای مثال، می توان فقط از یک برگ، یک درخت تنها، یک زمین پوشیده شده از برگ، مهاجرت پرندگان و موضوعاتی از این دست عکاسی کرد. در اینجا برخی از سوژه هایی که در عکاسی از پاییز می تواند جالب باشد پیشنهاد می شود.
▪ نمایی بسته (کلوزآپ) از یک یا چند رنگ خاص
▪ چشم اندازی گسترده از یک منظره پاییزی
▪ یک درخت تنها، اما با برگ های رنگارنگ
▪ برگ های رنگین پاییزی که به زمین افتاده اند یا حتی برگ هایی که هنوز به شاخه اتصال دارند و دیر یا زود به زمین خواهند افتاد.
▪ در مجاورت قرار دادن یک برگ پاییزی با عناصری مانند انسان، سنگ بزرگ، آسمان آبی یا آب که می تواند دریاچه، رودخانه یا یک جوی باریک باشد.
استفاده از قطرات باران (برای این منظور می توان از قطرات طبیعی یا مصنوعی باران استفاده کرد برای مثال، با یک آبپاش به چند برگ آب پاشید).
▪ استفاده از میوه های پاییزی یا هر چیزی که یادآور پاییز باشد.
▪ استفاده از شاخ و برگ درختان
▪ استفاده از برخی ویژگی های موجود در دوربین
▪ مود ماکرو
▪ عکاسی با لنز زاویه گسترده یا تله فوتو
▪ استفاده از بالاترین محیط ایزو برای خلق تصاویر زیبا

● کلام آخر

برای خلق یک اثر خوب و به یادماندنی از یک منظره زیبای پاییزی در ابتدا باید قوه تخیل و تصور خوبی داشته باشید. شاید منظره ای که از دید بسیاری از افراد، زیبا و جذاب نباشد با دید خلاقانه یک عکاس متفاوت و زیبا به نظر برسد. این نکته را به خاطر بسپارید که از هر زاویه ای و هر جهتی می توان عکس گرفت پس خود را فقط به یک زاویه و جهت خاص محدود نکنید. کافی است کمی جسارت به خرج دهید و آنچه را که متفاوت است تجربه کنید. برای یافتن یک سوژه خوب کمی وقت صرف کنید.

با عکاسی مادون قرمز آشنا شوید

عکاسی مادون قرمز

عکاسی مادون قرمز یکی از شاخه‌های جذاب عکاسی است که از گذشته تاکنون جزو دل‌مشغولی‌های عکاسان بسیاری بوده است و اساسا علت جذابیت‌اش هم بخاطر ایجاد نوعی نگاه و دید تازه به جهان است.
در گذشته این نوع عکاسی با استفاده از فیلمهای خاص مادون قرمز سیاه و سفید مانند Kodak HIE (+) و یا انواع رنگی مانند KODAK EKTACHROME Professional Infrared EIR Film (+) انجام می پذیرفت. البته برای این منظور استفاده از فیلتزهای خاصی که مانع عبور سایر قسمتهای طیف نور می‌شوند نیز الزامی بود. همچنین پروسس خاص و گاها مشکلی نیز در پی داشت تا بتوان به عکسهای دلخواه دست یافت.
اما در دنیای دوربینهای دیچیتال نیز این داستان ادامه یافت. سنسور دوربینهای دیجیتال قادر به دریافت نور مادون قرمز است. اما برای پیشگیری از اختلالات تصویری ناشی از آلودگی نور مادون قرمز، با فیلتر خاصی در جلوی سنسور، باعث جلوگیری از رسیدن قسمتی از نور مادون قرمز به سنسور می‌شوند. توجه کنید که گفتیم قسمتی از نور. بنابراین برای عکاسی مادون قرمز در دوربین دیجیتال میتوان با استفاده از فیلترهای مادون قرمز که فقط به نور مادون قرمز اجازه عبور می‌دهند، و البته نوردهی طولانی، عکسهای مادون قرمز گرفت. و البته پروسس بعدی نیز نسبت به عکاسی فیلمی بسیار انعطاف پذیرتر و ساده‌تر است.
میزان عبور نور مادون قرمز در دوربینهای مختلف متفاوت است. دوربینهای کامپکت قدیمی‌تر به قسمت بیشتری از نور مادون قرمز اجازه عبور می‌دادند و عکاسی مادون قرمز با این دوربینها راحت‌تر است. می‌توان با آزمونهای خاصی وضعیت دوربینهای مختلف را از این لحاظ سنجید.
اما برای حل مشکل اکسپوژر طولانی در این روش، راهی وجود ندارد مگر اینکه آن فیلتر جلوی سنسور برداشته شود. در این صورت می‌توان به راحتی با نوردهی‌ معمولی (و توجه به چند نکته خاص) به عکاسی مادون قرمز پرداخت. البته بازهم نیاز به فیلتری وجود دارد که تنها به نورمادون قرمز اجازه عبور بدهد و از عبور سایر قسمتهای طیف مرئی جلوگیری کند. برای این منظور دوربین باید باز شود و فیلتر جلوی سنسور برداشته شود. در برخی شرایط برای راحتی کار، آن فیلتر مادون قرمز را نیز همانجا در داخل دوربین جلوی سنسور نصب می‌کنند تا دیگر دوربین کاملا به یک دوربین عکاسی مادون قرمز تبدیل شود.
خب همه این داستانها را گفتم تا برسم به این قسمت:
با گذشت چندسال از همه‌گیر شدن دوربینهای دیجیتال، به تدریج بسیاری از افراد دوربینهای دوم و یا سوم خود را خریده‌اند. دوربینهای قدیمی را نیز در اکثر موارد بعلت افت شدید قیمت، نگه‌داشته‌اند اما عملا استفاده چندانی از آنها نمی‌کنند.
در راستای پیشنهادات تاریکخانه دیجیتال به دست‌اندرکاران عکاسی و تجهیزات عکاسی در ایران (پیشنهاد اول را در اینجا {+} بخوانید)، پیشنهاد می‌کنم که مراکزی که در ایران به کار تعمیر و سرویس دوربینها مشغول هستند، سرویسی را ارائه دهند که طی آن با هزینه معقولی، دوربینهای قدیمی کاربران را بگیرند و آن قسمت مهار کننده نورمادون قرمز جلوی سنسور را برداشته و بجایش فیلتر مادون قرمز نصب کنند و در نهایت یک دوربین مادون قرمز به کاربر تحویل دهند. مطمئنا این سرویس که بسیار راحت انجام می‌شود، مورد استقبال بسیاری از کاربران و عکاسان قرار خواهد گرفت.
در خارجه نیز از مدتها چنین سرویسهایی وجود داشته است که نمونه آن، LifePixel (+) است.
 شبیه سازی های نرم‌افزاری برای تبدیل عکسهای معمولی به عکسهای مادون قرمز وجود دارد. اما می‌توان گفت که این روشها تقریبا هیچ‌گاه نمی‌توانند آن جلوه عجیب و رویایی عکسهای مادون قرمز را ایجاد کنند.

آشنایی با پراش نور(Diffraction) و تاثیر آن در عکاسی

پراش نور(Diffraction) و تاثیر آن در عکاسی حتما بارها این جمله را شنیده‌اید که "برای تهیه عکسهای شارپ‌تر، از دیافراگم‌های کوچک دوربین‌تان استفاده کنید" . دلیل این عقیده آن است که در دیافراگم‌های باز، لنزها تصاویری با اعوجاج بیشتری ایجاد می‌کنند. همچنین گاهی دیافراگمهای کوچک و خیلی کوچک برای افزایش عمق میدان نیز بکار می‌روند. بخصوص در عکسهای ماکرو که كوچك بودن عمق میدان خود یک مشکل بزرگ محسوب می‌شود.
اما یک پدیده اپتیکی بنام پراش نور (diffraction) وجود دارد که می‌تواند شارپنس تصاویر را در دیافراگم‌های کوچک مورد تاثیر قرار دهد. در این نوشتار، به بررسی این پدیده خواهیم پرداخت و طرز مقابله با آن را ذکر خواهیم کرد.
برای فهم کامل این مطلب، آشنایی با مفهوم circle of confusion ضروری است که می‌توانید آنرا در این آدرس بیابید و بخوانید.

پراش نور

شعاع‌های موازی نور هنگام عبور از یک روزنه کوچک، از همدیگر دور می‌شوند و با یکدیگر تداخل می‌کنند. هر چقدر اندازه روزنه در قیاس با طول موج نور کوچکتر شود، این پدیده شدیدتر می‌شود. اما به هرحال باید دانست که در روزنه‌های بزرگ نیز پراش نور وجود دارد اما عملا قابل اغماض است.
و
بعلت تداخل امواج نور، برخی از این شعاع‌ها همدیگر را خنثی می‌کنند و برخی به هم اضافه می‌شوند. این پدیده باعث ایجاد الگویی به شکل زیر می‌شود:

در مورد دیافراگم‌های دایره‌ای الگوی دو بعدی حاصله، Airy Disk نامیده می‌شود که این اصطلاح از نام George Airy گرفته شده است.
قطر این دیسک (یا دقیقتر، قطر اولین دایره سیاهرنگ آن)، به عنوان معیاری جهت تعیین دقت حداکثر یک سیستم اپتیکال استفاده می‌شود.اندازه این Airy Disk فقط به دو فاکتور بستگی دارد: اندازه روزنه و طول موج نور
وقتی اندازه این airy disk به circle of confusion فیلم یا سنسور نزدیک شود، می‌تواند عاملی برای کاهش دقت تصویر شود.

 diffraction در عكاسی

در تصویر فوق دقت کنید. با کاهش اندازه دیافراگم تا f16 دقت و شارپنس افزایش می یابد. همانگونه که انتظار داریم، این مساله بعلت وجود اعوجاج در دیافراگمهای باز این لنز است. اما از f22 بتدریج شارپنس کمتر می‌شود و این مساله در دیافراگمهای f32 و f45 بسیار قابل ملاحظه می‌گردد.
جدول فوق دیافراگمی را نشان میدهد که می‌تواند در تهیه تصاویر شارپ ایجاد محدودیت نماید. با دقت در این جدول مشخص می‌گردد که حداقل دیافراگم برای فرمتهای مختلف متفاوت است. همچنین دقت کنید که این جدول برای تهیه چاپهای با اندازه 8 در10 اینچ ( 20 در 25 سانتی متر) مناسب است. هر دو این فاکتورها (یعنی فرمت مورد استفاده و نیز اندازه چاپ) در بطن تعریف Circle of confusion قرار دارد.

و چند نكته كاربردی:

  •  برای تهیه عکسهای شارپ در اندازه 20 در 25 سانتی متر با دوربینهای با اندازه سنسور APS-C (دوربینهایی نظیر Canon 350D ، Canon 30D ، Nikon D70 ، NikonD50 و ...) حداقل دیافراگم مناسب f16 است. اگر چاره ای نداشتید، f22 هم قابل قبول است. این دو مقدار در دوربینهای فول فریم Canon 1Ds وCanon5D برابر با f22 و f32 است.
  •  اگر نیاز به دیافراگمهای کوچکتر دارید، بازهم می‌توانید از F های بزرگتر استفاده کنید، بشرط آنکه اندازه چاپ خود را کاهش دهید.
  •  با توجه به جدول مشخص می‌شود که چرا در دوربینهای دیجیتال compact معمولا دیافراگمهای خیلی کوچک تعبیه نمی‌شود. در این دوربینها مشكل پراش نور از f4 یا f5 شروع می‌شود.
  •  پراش نور منحصر به دوربینهای دیجیتال نیست. دوربینهای فیلمی نیز بر طبق اندازه فریمشان طبق جدول فوق، دارای حداقل دیافراگم محدود کننده هستند.
 جدول فوق فقط مشخص می‌کند که در چه دیافراگمی پراش نور باعث شروع کاهش شارپنس می‌گردد. اما اینکه دیافراگم ایده‌آل یک لنز چه مقدار است، بستگی به نوع لنز دارد. کوچک کردن دیافراگم، ابتدا شارپنس را افزایش می‌دهد، اما با شروع پراش نور مجددا شارپنس افت می‌کند. سوال: حداکثر شارپنس لنزهای مختلف با دوربینهای فرمت APS-C در چه دیافراگمی است؟ پاسخ: بستگی به لنز دارد. در لنزهای معمولی با فوکوس در حداقل فاصله ممکن (که دراینحالت اعوجاج بیشتر است)، f16 شارپترین تصاویر را تولید می‌کند. همین لنزها با فوکوس در بینهایت، دیافراگم اپتیمم آنها f11 خواهد بود، و f8 و f16 آنها نتیجه کم و بیش مشابهی دارند. درلنزهای گرانقیمت که حداقل اعوجاج را دارند، حداکثر شارپنس آنها در دیافراگم f5.6 است. دراین لنزها دیافراگمهای f4 تا f11 خوب است. f22 ودیافراگمهای کوچکتر نباید استفاده شود.
  •  اگر با یک سیستم(‌دوربین و لنز) به دیافراگم محدود کننده نزدیک شویم و یا حتی از آن عبور کنیم، مهم است بدانیم که پراش نور تنها یکی از عوامل کاهش دهنده شارپنس تصویر است. اشکال در فوکوس، حرکت دوربین، لنزهای با کیفیت کم و .. همگی در کاهش شارپنس کلی دخالت دارند و پراش تنها جزئی از این مجموعه است.
  •  گاهی پراش و کاهش شارپنس منتج از آن مفید است: هنگامی که بخواهید شارپنس در محل focal plane را به سود افزایش شارپنس در دو سر طیف عمق میدان، کم کنید. در این موارد استفاده از دیافراگمهای كوچك مناسب است.