عکاسی چیست؟

عکاسی به فرایند ثبت تصاویر به‌وسیلهٔ دریافت و ثبت نور بر روی یک سطح حساس به نور، مانند نگاتیو (فیلم) یا سنسور الکترونیکی، گفته می‌شود. الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیا بر روی سطح حساس به نور (هالوژن نقره یا سنسور) تاثیر می‌گذارد و باعث ثبت تصاویر می‌گردد.
عکاسی دارای سه جنبهٔ علمی، صنعتی و هنری است. عکاسی به‌عنوان یک پدیدهٔ علمی متولد شد و به‌شکل یک صنعت گسترش یافت و همچنین جنبه‌های هنری نیز در آن ظهور کرد. صنعت عکاسی برروی کاغذ حساس در سال ۱۸۳۹ میلادی بوجود آمد و در سال ۱۸۴۱ میلادی پلاکهای شیشه برای عکاسی اختراع گردید.

 تاریخچه عکاسی

عكسي از ژوزف نيسفور نيپس فرانسوي كه به باور مورخان نخستين عكس تاريخ استکلمه «فتوگرافی» که در فارسی آن را عکاسی می‌خوانیم، از ترکیب دو لغت یونانی ((φωτογραφία (fotografia) پدید آمده‌است. فتو از کلمه "Phos" به معنای نور و گرافی از لغت «Graphi» به معنای نگارش؛ یعنی نوشتن با نور.
همه منابع معتبر گوناگونِ مجازی و مکتوب، روایت مشابهی از تاریخچهٔ عکاسی ارائه می‌کنند. آنچه مشخص است این است که سال‌ها قبل از اختراع عکاسی اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته‌است. دانشمندی به نام ابن هیثم در قرن پنجم هجری (یازدهم میلادی) از وسیله‌ای به نام «جعبه تاریک» در مشاهدات خورشید گرفتگی خود استفاده کرده بود.
عکاسی به مفهومی که ما امروزه با آن آشناییم، توسط یک فرد کشف نشده‌است، بلکه نتیجه تلاش بسیاری از شیمیدان‌ها است. آغاز آن به سال ۱۷۲۷ میلادی برمی‌گردد. در آن سال شولز مشاهده کرد که مخلوطی از نیترات نقره و گچ در مقابل نور، تیره می‌شوند. در دهه ۱۸۳۰ یک فرانسوی به نام لویی واگر تصادفا کشف کرد که برای ظهور یک تصویر، می‌توان از یک ورقه مسی پوشیده شده از نقره که به وسیله بخار ید حساس شده باشد، استفاده کرد.
پیدایش عکاسی به اتاق تاریک بر می‌گردد. در حقیقت اتاق تاریک منجر به پیدایش عکاسی و دوربین عکاسی شد. اتاق تاریک عبارت از اتاقی است بی هیچ پنجره. هیچ نوری به آن راه ندارد مگر از طریق روزنه‌ای که بر یکی از دیوارهای اتاق تعبیه شده. تصاویر یا چشم‌اندازهای روبروی روزنه به صورت وارونه بر دیوار روبرویش بازتاب می‌یافت. بعضاً نگارگران از تصاویر بازتاب یافته به عنوان الگوی نقاشی‌شان استفاده می‌کردند.
بعدها این اتاق تاریک در ابعاد کوچک‌تر تبدیل شد به دوربین عکاسی. یعنی در برابر روزنه‌ای که وجود داشت ماده حساس به نور قرار می‌دادند تا تصاویر بازتابش یافته ثبت و ضبط شوند.
ژوزف نيسفور نيپس دانشمند فرانسوی و کسی که موفق به ثبت نخستین عکس تاریخ شددر روند تکاملی دوربین، از عدسی و لنز در جایی که روزنه قرار داشت استفاده شد. مواد حساس به نور به فیلم‌های عکاسی امروزین تبدیل شدند که در انواع سیاه و سفید و رنگی (نگاتیو) و اسلاید (پوزتیو) موجود است. نگاتیوها طی فرآیند دیگری در آزمایشگاه (لابراتوار) به عکس تبدیل می‌شوند. در ابتدا از آمونیوم دی‌کرومات برای مواد حساس استفاده می‌شد ولی بعد به نیترات نقره تغییر یافت.
این روند ادامه یافت تا با پیدایش دوربین دیجیتال از حسگرهای حساس به نور به جای فیلم استفاده شد و دوربین‌های دیجیتال گسترش چشمگیری یافت اما فیلم‌های عکاسی هنوز جایگاه خود را دارند.
نخستین باریک دانشمند فرانسوی به نام ژوزف نیسفور نیپس (joseph Nicephore Niepce) در سال ۱۸۲۲ میلادی موفق به ثبت اولین عکس تاریخ شد. او با قرار دادن یک صفحه فلزی قیر اندود در یک جعبه تاریک از جلوی پنجره تصویرپشت بام را ثبت کرد در آن زمان صفحه عکس به مدت ۸ ساعت تحت تابش نور آفتاب قرار داشت.
در سال ۱۸۴۰ میلادی یک انگلیسی به نام فاکس تالبوت با اختراع صفحات نگاتیو که می‌شد از روی آن بارها تصویر پوزیتیو چاپ کرد. گام بزرگی در پیشرفت عکاسی برداشت. این اختراع هنوز پایه واساس فیلمهای عکاسی جدید است.
با پدید آمدن مکروفتوگرافی (به ویژه عکاسی هوایی) و میکروفتوگرافی (عکاسی ذره‌بینی) دید تازه‌ای به بافت‌های اثر ایجاد شد که پیش از این انسان بدان دسترسی نداشت

تجهیزات عکاسی

• دوربین
• لنز
• سه‌پایه
• فیلم
• فیلتر

 دسته بندی کلی دوربین‌های عکاسی

دوربین‌های عکاسی در دسته بندی کلی به دو دسته دوربین‌های آنالوگ و دیجیتال تقسیم می‌شوند.
 دوربین آنالوگ
در عکاسی آنالوگ، نوری که از دوربین عبور می‌کند بر سطح فیلم عکاسی می‌نشیند و پس از آن می‌بایست فیلم را از داخل دوربین درآورد و آن را در تاریکخانه ظهور کرد تا به شکل نگاتیو قابل رویت شود و سپس برای انتقال عکسها به کامپیوتر باید نگاتیو‌ها اسکن شوند.
 دوربین دیجیتال
دسته بندی دوربین‌های عکاسی دیجیتال به دلیل پیشرفت روزافزون و سریع آنها در دسته‌هایی خاص و محدود کاری سخت و دشوار است و بر خلاف گذشته که دوربین‌های دیجیتال را بر حسب کیفیت حسگر و ابعاد بدنه در سه تا چهار دسته تقسیم می‌کردند، امروزه دسته‌بندی‌ها این دست دوربینها تا هفت یا هشت گونه افزایش یافته‌است که این میزان در دوربین‌های حرفه‌ای از ده مورد نیز تجاوز می‌کند.
عمر مفید دوربین‌های دیجیتالی اگر به شیوه‌ای صحیح خریداری شده باشد بین ۳۶ تا ۴۸ ماه است مگر اینکه دارنده دستگاه بخواهد کارهای دیگری انجام دهد که از توان دوربین دیجیتالی که ابداع شده، خارج باشد.
امروزه در شایع‌ترین نوع دسته‌بندی‌های دوربین‌های دیحیتال به منظور ساده کردن کار خریداران و مخاطبان دوربین‌های دیجیتال، قیمت، نوع کاربری و مشخصات فنی را به عنوان ملاک برای دسته بندی در نظر می‌گیرند. براین اساس دوربین‌ها به دو گروه حرفه‌ای و آماتوری تقسیم می‌شوند. از لحاظ تفاوت در مشخصات فنی این دو گروه می‌توان گفت دوربین‌های حرفه‌ای همچنان از سیستم دوربین‌های حرفه‌ای آنالوگ (slr) استفاده می‌کنند که شامل اجزای مکانیکی است. در حالی که دوربین‌های آماتوری به صورت کامل دیجیتالی هستند. دیگر اینکه تغییر لنز در مدل‌های حرفه‌ای امکان پذیر است و لنز مدل‌های آماتوری قابل تعویض نیست، هرچند در برخی مدل‌های سطح بالای آماتوری چنین امکانی به صورت محدود در نظر گرفته شده‌است. وزن مدل‌های حرفه‌ای از دیگر تفاوت‌ها با مدل‌های آماتوری است. سبک ترین مدل حرفه‌ای حداقل نیم کیلوگرم وزن دارد در حالی که وزن سنگین ترین مدل آماتوری کمتر از ۴۰۰ گرم است. از منظر کاربری باید گفت مدیریت دوربین‌های حرفه‌ای به دلیل ویژگی‌های خاصی که دارند، برای عموم کاربران بسیار سخت و مشکل است. به طور کلی نگهداری مدل‌های حرفه‌ای شرایط ویژه‌ای را طلب می‌کند که از حوصله و تخصص کاربر معمولی خارج است. در تولید مدل‌های آماتوری از فلسفه عکاسی برای همگان استفاده می‌شود یعنی انجام عکاسی با دوربین دیجیتال باید که آسان ترین باشد. براین اساس اغلب تنظیمات مدل‌های آماتوری به صورت خودکار توسط دوربین صورت می‌گیرد در حالی که اکثر تنظیمات مدل‌های حرفه‌ای به صورت دستی انجام می‌شود و اینکه ارزان ترین مدل حرفه‌ای (dslr) با گران ترین مدل آماتوری برابری می‌کند. مدل‌های حرفه‌ای به این دلیل گران هستند که امکاناتی فراهم ساخته‌اند که برای کاربری عام و نیمه حرفه‌ای اضافی است

 دوربین دیجیتال حرفه‌ای

دوربين ديجيتال حرفه‌ای EOS 5D Mark II Canon با تفکیک پذیری ۲۱ میلیون پیکسلی و قابلیت فیلمبرداریدوربین دیجیتال حرفه‌ای یا DSLR به دوربین دیجیتالی می‌گوییم که از یک سیستم آینهای مکانیکی و پنتاپریسم برای هدایت نور از لنز به یک منظره یاب نوری در پشت دوربین استفاده می‌کند. پنتاپریسم همانطور که از اسمش مشخص است یک منشور بازتابی ۵ وجهی است که یک باریکه نور را ۹۰ درجه منحرف می‌کند.
عملکرد اساسی یک دی اس ال آر به این شکل است: در هنگام انتخاب منظره و چشم انداز، آینه نوری را که از لنز متصل شده وارد می‌شود به میزان نود درجه به سمت بالا منحرف می‌کند سپس این نور دو بار توسط منشور منعکس می‌شود و به چشم عکاس فرستاده می‌شود. در طول نورگیری آینه به سمت بالا می‌چرخد، دریچه دیافراگم تنگ می‌شود شاتر باز می‌شود و اجازه می‌دهد لنز نور را روی سنسور تصویر بیندازد.
سپس شاتر دوم روی سنسور را می‌پوشاند، یعنی زمان نورگیری به پایان رسیده‌است. آینه پایین می‌آید و شاتر به جای خود برمی گردد. طول زمانی که آینه به بالا می‌چرخد را خاموشی منظره یاب می‌نامند. یک آینه و شاتر سریع بهتر است مخصوصا در زمانی که سوژه در حال حرکت است و تاخیری نباید داشته باشد.
تمام آنچه شرح داده شد در هزارم ثانیه و بصورت خودکار صورت می‌گیرد. دوربین‌های سریع این عملیات را می‌توانند تا ده بار در ثانیه انجام دهند. عکاسان حرفه‌ای این این دوربین‌ها را ترجیح می‌دهند زیرا عکاس می‌تواند پیش نمایشی واقعی از فریم را در لحظه نوردهی ببیند و یک دلیل مهم اینکه می‌تواند لنزهای متنوعی را انتخاب کرده و بروی دوربین خود نصب کند. یک امکان دیگر اینکه پیش نمایشی واقعی از عمق میدان را به عکاس می‌دهد.
[ویرایش] دوربین‌های حرفه‌ای و قابلیت فیلمبرداری
از سال ۲۰۰۸ شرکتهای نیکون و کنون دوربین‌هایی از این دسته تولید کردند که قابلیت فیلم برداری کامل را داشته باشند. نیکوی D90 قابل تصویری ۲۴ فریم در ثانیه، ۷۲۰p و کیفیت HDV را دارد. شرکت کنون نیز به تازگی دوربین بسیار قدرتمندی به نام EOS 5D Mark II را وارد بازار کرده‌است که قابلیت فیلمبرداری ۱۰۸۰p و سی فریم در ثانیه را داراست.

دوربین‌های آماتور یا کامپکت

دوربین دیجیتال آماتوری کانن ایکسوس ۷۵۰این دوربین‌ها که به آنها ببین و بگیر (Point-and-shoot) نیز گفته می‌شود در یک نگاه کلی معمولاً کوچک و سبک هستند و لنز آنها به بدنه دوربین متصل بوده و قابل جدا شدن نیست، در درجه اول برای عملیات عکاسی ساده طراحی شده‌اند و معمولاً دارای سیستم‌های اتوماتیک برای تنظیم گزینه‌های نوردهی، فلش و دیگر عوامل عکس برداری هستند. این نوع دوربین معمولاً در میان افرادی که هدفشان عکاسی حرفه‌ای نیست و به دنبال ساده ترین روش برای ثبت لحظات و خاطرات خود هستند گزینه مناسبی است.

دسته‌بندی عکس‌ها در عکاسی

در عکاسی عکس‌ها بر اساس موضوع و سوژه‌های عکس‌ها می‌توانند در یک یا چندین دسته و یا طبقه خاص قرار گیرند. این طبقه بندی‌ها بر اساس الگوهای بصری بکار رفته در عکس‌ها و همچنین هدف عکاس از عکسبرداری صورت می‌گیرند.

 آبستره یا انتراعی

آبستره(Abstract) به معنی انتزاعی، غیر جسیم، مجرد وغیر قابل لمس به کار می‌رود. در عکس انتزاعی دیگر بازنمایی عین واقعیت بیرونی ملاک قرار نمی‌گیرد.

 آثار هنری

عکس‌هایی که به معرفی آثار هنری مانند مجسمه و حجم می‌پردازد.

آسمان

عکس‌های مرتبط با مناظری از آسمان که در آنها عکاسی از آسمان و یا پدیده‌های آن نظیر رعد و برق، ابرها، گردباد و... هدف اصلی و اساسی عکاس از عکاسی است.

 ابنیه و معماری

عکس‌های مرتبط با معماری، بنا‌ها و شهرسازی

 اشیا

عکاسی از اشیا(به انگلیسی: objects). محدوده این طبقه می‌تواند بسیار وسیع باشد.

 اشیا بي‌جان

طبیعت بی‌جان(به انگلیسی: stillife) به اثری هنری گفته می‌شود که معمولاً اجسام غیرمتحرک را تصویر می‌کند. این اجسام اغلب اشیاء معمولی هستند که می‌توانند طبیعی باشد مانند گل، میوه، غذا، سنگ و صدف، و یا ساخته دست بشر باشند مانند کوزه، گلدان، لیوان، کتاب، جواهرات و زینت آلات، سکه، و پیپ، که در کنار هم چیده شده‌اند.

 انسان

عکسهایی که سوژه اصلی آن انسان باشد که اغلب انسان به صورت منفرد در آن حضور دارد.

بلاگ

در مواردی که متن جانبی کنار عکس مد نظر بوده و یا اظهار اندیشه و عقیده عکاس در رابطه با موضوعی مد نظر باشد. می‌توان از عکسی مناسب با مطلب طرح شده استفاده نمود.

 پرتره

عکس با زاویه معمولا بسته از بالاتر از شانه و یا صورت را پرتره می‌نامند. در عکاسی چهره که به آن پرتره نیز گفته می‌شود توجه عکاس روی صورت، اعضای بدن یا خود شخص متمرکز می‌شود.
در فرهنگ آریان پور زیر کلمه پرتره Portait معانی نظیر تصویر، نقاشی،عکس یا تصویر صورت، تصویر کردن آمده‌است. در لغت به معنی تصویر، نقاشی، مجسمه، پیکره و …. است و در شکل اختصاصی آن به مجسمهٔ صورت، تصویر صورت، عکس صورت و مجسمهٔ نیم‌تنه، اطلاق می‌شود. همچنین پرتره به معنای شباهت و همانندی، تشریح مطلب، توضیح تعریف و ارائه شرح روشنی از یک موضوع است.
در عکاسی، پرتره نگاری بیشتر معطوف به عکس از انسان‌ها آن هم در قطع صورت و شانه‌ها می‌شود به همین دلیل چند سال پیش معادل نادرست (تک چهره) برای واژهٔ پرتره باب شد که به دلیل گویا نبودن و نامناسب بودن آن خیلی زود منسوخ گردید. پرتره با توجه به معانی وسیع آن خصوصاً در عکاسی می‌تواند انسان‌ها و حتی حیوانات را در حالت‌های مختلف (نه الزاماً از روبرو یا نیم‌رخ) و در اشکال کلی آن‌ها (نه صرفاً صورت و سرشانه‌ها) شامل شود. بنابراین گرفتن عکس از یک منظره در حالی که آدم‌ها و یا حیواناتی نیز در آن مشاهده می‌شوند پرتره می‌شوند پرتره‌نگاری از آن‌ها نیست. پرتره در حقیقت می‌بایست نمای بزرگ تری از سوژه را نسبت به کل عکس در برگیرد تا امکان بررسی و مطالعه موضوع اصلی برای مخاطب میسر شود.
به طور کلی در عکاسی پرتره همان طوری که گفته شد بیشتر به انسان معطوف است باید به این عوامل توجه داشت:

• وضعیت قرارگرفتن دوربین نسبت به سوژه
• لنز مورد استفاده
• پس زمینه، موقعیت سوژه
• حالت سوژه
• کادر بندی
• نورپردازی

البته نباید فراموش کرد که برای تهیه یک پرتره خوب مطالعه و داشتن اطلاعات قبلی دربارهٔ سوژه ارزش است. در هنگام عکاسی، می‌توان درباره کار، سرگرمی‌ها، علائق و موضوعات مورد توجه سوژه با او به گفتگو پرداخت و در خلال گفتگو به حرکات، اشارات و رفتارهای شخصی او توجه کرد. باید دقیقاً دریافت که کدام یک از حالات سوژه، به عنوان مثال: لبخند یا اخم نشان واقعی شخصیت درونی اوست.
یک عکاس موفق پرتره، باید بتواند با سرعت کار کرده و ویژگی‌های فردی خاص و معانی حالاتی مانند خم شدنسر، برق زدن چشم و تغییرات آنی چهره سوژه را تشخیص داده و آن‌ها را ثبت نماید. معروف است که یوسف کارش سرشناس ترین عکاس پرترهی کلاسیک در جهان، تنها عکس اخم کردهٔ وینستون چرچیل نخست وزیر خندهروی انگلیس را بدین صورت گرفت که هنگام عکاسی آنقدر با او صحبت کرد تا حوصلهٔ نخست وزیر خونسرد را سر برد. در این هنگام دست برد و سیگار برگ معروف او را از لبش لرداشت. این حرکت را آنقدر ناگهانی انجام داد که چرچیل عکس العملی نتوانست از خود نشان دهد و در یک لحظه که اخم بر چهر ی خنده روی او نقش بست عکسش را گرفت و به سرعت قبل از هر واکنشی سیگار را دوباره روی لبش گذاشت. کارش معتقد بود که لبخند چرچیل ماسک ظاهری اوست و او سیاستمدار خشنی است. اگر چه نگاه و تکنیک عکاسی کلاسیک کارش، مناسب زبان و بیان امروز در پرتره‌نگاری نیست اما تمام پرتره‌های موفق، چه کلاسیک و چه مدرن ورای تمام مسائل گفته شده چیزی از ویژگی‌های فردی سوژه را نیز نشان می‌دهد.

تبلیغاتی

عکس‌هایی که برای مقاصد تبلیغاتی تهیه شده باشد.

 تکنولوژی

سوژه و پیام اصلی این عکس‌ها تکنولوژی است.

 حمل و نقل

عکس‌های مرتبط با خودرو و امثال آن

 حیوانات

سوژه اصلی حیوانات هستند.

 خبری

عکاسی خبری یا همان فتوژورنالیسم به عکس‌هایی گفته می‌شود که پبام و هدف اصلی آنها خبر رسانی است. و آنگونه که کارشناسان رسانه تعریف می‌کنند؛ عکاسان خبری، همان نویسندگان مقاله و مخبران خبر به وسیله تصویر یا همان عکس هستند
سه تعریف رایج درباره عکاسی خبری وجود دارد:
هنری است که برای قصه‌گویی عکاسانه به کار گرفته می‌شود تا زندگی را مستند کند. پدیدهای جهانی است و به همه مربوط است و از محدودیت‌های زبانی و فرهنگی عبور می‌کند. فتوژورنالیسم ما را به عکسهایی ارجاع می‌دهد که یک داستان را بیان می‌کند؛ مثل عکس‌هایی که در رسانه‌های خبری می‌بینیم یا مجلات، گاه‌نامه‌ها یا هفته‌نامهها. این عکس‌ها می‌تواند دربر گیرندهٔ عکاسی مستند، عکاسی تبلیغاتی، عکاسی در صحنه، عکاسی ورزشی، زندگی جاری، علایق انسانی و به تصویر کشیدن شیوه معاصر و رایج زندگی باشد. اما نکتهٔ مهم در این بخش این است که در فتوژرنالیسم روایت عکس مقدم بر قضاوت است، یعنی باید عکس، دیگران را به قضاوت بکشد، پس لازم است به عکاسان خبری گفته شود: سعی نکنید قضاوت خود را به عکس القا کنید. در فتوژرنالیسم، عنوان یا مضمون مقدم بر عکس است و باید به مخاطبان و بینندگان و کسانی که داوری می‌کنند کمک کند تا خودشان داستان یا ماجرا را کشف کنند.
ژورنالیسمی است که داستانی را از طریق تصاویر بیان می‌کند. می‌توان این‌طور برداشت کرد که در ذهن غربی‌ها، فتوژرنالیسم تک فریم نیست؛ به همین علت است که همیشه یک فیچر یا گزارش تصویری جداگانه دارند و یک تک فریم؛ که تک فریم در واقع اوج گزارش تصویری است.
تعریف آخری که از فتوژورنالیسم می‌توان عنوان کرد این است که گفته شود:
شکلی ویژه از ژورنالیسم است که تصاویری را خلق می‌کند تا داستانی خبری را بازگو کند؛ هرچند معمولا این‌طور فهم می‌کنند که اصل بر تک فریم است، در حالی که اینطور نیست. در حالت عام‌تر هم به مطالب بسیار مهم و جدی که عکاسی شده‌است گفته می‌شود.

خوردنی‌ها – غذاها

عکس‌هایی که از خوردنیها و غذاها نظیر حبوبات و میوه‌ها عکسبرداری شده باشند.

 رویدادها

تصاویری که از رخدادهای گوناگون عکسبرداری شده باشند و تصاویر این دسته می‌توانند در همان گروه عکاسی خبری قرار گیرد.

زندگی روزمره

می‌تواند در گروه مردم، انسان و یا خبری هم قرار گیرد.

 طبیعت

اغلب مناظر طبیعی با زاویه باز را شامل می‌شود.
عکاسی طبیعت به استفاده از فرآیند عکاسانه جهت نمایش مشاهدات در تمام شاخه­‌های تاریخ طبیعی، سوای مردم شناسی و باستان شناسی­، محدود است؛ به شکلی که شخص خبره، توانایی شناسایی سوژه اصلی و تصدیق ارائه صحیح آن را داشته باشد. گویایی عکس طبیعت باید از جنبه­‌ی کیفیت تصویری­اش بالاتر باشد. نشانه­‌های انسانی، به جز معدود موقعیت­‌هایی که به جلوه­‌ی طبیعی صحنه کمک می­‌کنند، نباید در تصاویر ارائه شوند. وجود نوارهای علمی {نشانه­‌های تحقیقی دانشمندان} بر بدن حیوانات حیات وحش قابل قبول است. عکس­‌های گیاهان و حیوانات دو-رگه، تطبیق­‌شده و غیر طبیعی، همچون هر گونه دستکاری که شرایط عکاسی را تغییر دهد، غیر قابل قبول است.
حیات وحش واقعی به یک یا چند جاندار اطلاق می­شود که کاملا آزادانه، در زیستگاه طبیعی یا اختیاری، زندگی می­ کنند. بنابراین عکس­‌هایی از باغ ­‌وحش و یا مراکز تفریحیِ نگهداری حیوانات از دید بسیازی از جملهانجمن عکاسان آمریکا غیر قابل قبول هستند.
چیزهایی همچون خطوط تلفن، جاده­‌ها، حصار­ها، درختان قطع شده (بطور آشکار)، ساختمان­ها و امثال اینها باعث عدم پذیرش عکس در ژانر طبیعت خواهد بود. انسان­ها، اگرچه بسیار کوچک و با وجود زیبایی صحنه، نباید نشان داده شوند. اینگونه عکس­ها می­توانند مناسب بخش عکاسی مسافرتی باشند. عبارت «نشانه­‌های انسانی که به جلوه­ی طبیعی صحنه کمک می­کنند» شاید گمراه­ کننده باشد؛ پرستویی که در انبار غلات زندگی می­ کند، در آشیانه­ ی خود در یک انبار پذیرفتنی­ست چونکه آنجا محیط طبیعی زندگی اوست. مرغ ماهی­خوار نشسته بر روی یک تیرک نیز قابل قبول است، چونکه محیط رایجی برای استراحت آنهاست؛ ولی باید بخش بالایی تیرک بیشتر در عکس نشان داده شود.
صحنه­‌های طلوع و غروب اصلاح­ شده نیز از دلایل عدم پذیرش هستند. برخی از داورها در مسابقات عکاسی در این مورد سخت گیری نمی­کنند. جهت اطمینان خاطر، بهتر است که خود در تفسیر «تعریف عکاسی طبیعت» سخت­گیری کنید. [۱۹]

 فوتوگرافیک

عکس‌هایی که توسط نرم افزار و به میزان زیاد دستکاری شده باشد.

 فکاهی

موضوعات فکاهی و ظنز آمیز

 لحظه قطعی

لحظه قطعی یا Decisive Moment هانری کارتیه برسون و ابداع کننده این موضوع، اعتقاد راسخ به لحظه تعیین کننده در عکاسی داشت و معتقد بود تنها در این لحظه‌است که یک عکاس می‌تواند رویدادی را به تصویری ماندگار بدل سازد.

 ماکرو

همانگونه که از نام طبقه بر می‌آید، تصاویری را شامل می‌شود که با لنزهای ماکرو و از فاصله نزدیک برداشته شده باشند و اغلب جزئیات اشیاء را نشان می‌دهد.
عکاسی ماکرو بیشتر جای عکاسی از نزدیک معنا می شود و به نوعی عکاسی گفته می شد که در آن تصویر اشیا بزرگتر از اندازه واقعی شان، با نسبتی بزرگتر از 1:1 گرفته می‌شود.
در عکاسی ماکروی واقعی باید فاصله بین لنز تا صفحه تصویر از فاصله لنز تا سوژه بیشتر باشد. در دوربین های فیلمی عکاسی ماکرو نیاز به مبدل های ماکرو یا حلقه های لنز ماکرو دارد. لنز های ویژه ماکرو معمولا گرانتر از سایر لنزها هستند و مخصوصا برای نزدیک شدن زیاد به سوژه و جلوگیری از تغییر شکل تصویر طراحی شده اند. بعضی از لنزهای تله فتو نیز دارای قابلیت ماکرو می باشند که با ترکیب اپتیکی ویژه ای که دارند می توانند در شرایط بسیار نزدیک به سوژه نیز روی آن فوکوس نمایند.
در گذشته عکاسی ماکرو به معنی استفاده از دوربینهای SLR و خریدن لنزهای مخصوص بود که هزینه ای بین صد تا هزاران دلار به دنبال داشت. اما این مساله در مورد دوربینهای دیجیتال فرق می کند. یکی از مزایای دوربینهای دیجیتال این است که بیشتر آنها قادر به عکاسی ماکرو با کیفیت خوب می باشند. در بعضی از انواع این دوربین ها تا حد بسیار زیادی می توانند به سوژه نزدیک شوند، ولی در بعضی دوربین های دیگر از زوم برای پر کردن کادر و بزرگ کردن سوژه استفاه می شود. بطور کلی در عکاسی ماکرو، سرعت شاتر بسیار پایین است و استفاده از یک پایه محکم برای عکاسی ایده بسیار خوبی است. بعلاوه عکس گرفتن با استفاه از تایمر دوربین از لرزیدن دوربین و خراب شدن عکس جلوگیری می شود.
نماهای بسیار نزدیک معمولاً بسیار جالب و نیز مفید می باشد. در عکاسی ماکرو جزئیاتی از شیئ دیده می شود که با چشم معمولی نمی‌توان دید.

مراسم

عکس‌های مربوط به مراسمات خاص است که البته می‌تواند در دسته خبری نیز قرار گیرد.

 مردم

عکس‌هایی که مربوط به انسان و اجتماعات انسانی می‌باشند.

 مفهومی

عکس مفهومی یا Conceptual به عکسی گفته می‌شود که هدف عکاس از آن، معمولا بیان مفهومی خاص با کمک عناصر تصویر است. عکس مفهومی باید بیننده را به تفکر وا دارد. عکس‌های همهٔ دسته‌های عکاسی می‌توانند در صورت القای مفهومی خاص به بیننده در این دسته نیز قرار گیرند.

 مناظر

عکاسی مناظر یا Landscape به آن دسته از عکس‌هایی اطلاق می‌گردد که مناظر یا و چشم اندازهای طبیعی و یا غیر آن را نمایش می‌دهند. بعضی عکس‌های این گروه می‌توانند در طبقه‌های معماری و یا طبیعت هم قرار گیرند.
منظره به کل یا بخشی از طبیعت گفته می‌شود که از یک منظر یا زاویه خاص به آن نگریسته شده باشد. طبیعت، موضوع همیشگی و جدایی ناپذیر عکاسی از منظره به شمار می‌رود، به همین دلیل است که به عکاسی از منظره، عکاسی از طبیعت نیز گفته می‌شود. به طور معمول در چنین عکس‌هایی حضور انسان یا حیوان به چشم نمی‌خورد، مگر اینکه حضور آن‌ها مفهومی خاص داشته باشد. در چنین شرایطی باید اندازه تصویر انسان یا حیوان نسبت به کل تصویر کوچکتر باشد.
به عقیده برخی از صاحبنظران ساحل دریا، شهر و بناهای ساخته شده به دست انسان را نباید جزو طبیعت به شمار آورد و تصاویری که دربردارنده دریا و شهر هستند را باید چشم انداز دریا یا شهر به شمار آورید. از آنجا که معادل انگلیسی عکاسی از منظره، لنداسکیپ (Landscape)– لند به معنای زمین- است می‌توان این گفته صاحبنظران را به جا دانست و عکاسی از منظره را فقط به زمین و طبیعت بکر و دست نخورده محدود کرد. با این حال، حتی اگر در یک منظره طبیعی، یک خانه روستایی در دور دست‌ها، شهری در امتداد افق یا جاده ای در قسمت جلو تصویر ظاهر شده باشد باز هم می‌توان این عکس را جزو عکس‌های منظره به شمار آورد. اصطلاح منظره یا چشم‌انداز شهری (Urban Landscape) به عکس‌هایی گفته می‌شود که به سبک عکاسی از طبیعت اما از فضای شهری گرفته شده باشد به این معنی که نحوه نگاه عکاس به ساختمان‌ها، مکان‌ها و خیابان‌ها، باید همانند نگاه او به کوه و درخت‌ها در طبیعت باشد.

 سبک‌های عکاسی منظره

در زمینه عکاسی از منظره، تا به حال سه سبک شناخته شده‌است که عبارتند از:

• سبک نمایشی، مستقیم یا توصیفی مستقیم (Representational)
• سبک امپرسیونیستیک یا احساسی (Impressionistic)
• سبک انتزاعی (Abstract)

 نجوم

تصاویر مربوط به اجرام آسمانی که معمولا با کمک تلسکوپ تهیه شوند.

 ورزش

عکس‌های مربوط به فعالیت‌های ورزشی

نکاتی برای عکاسی با نور شمع

بشر از دیرباز از شمع و نور آن در شرایط مختلف استفاده کرده است. نور کم و گرم آن آرامشی خاص به افراد می دهد. شمع ها برای عکاسی منبع نوری مناسبی به شمار می روند. استفاده از آن ها در هنگام عکاسی به معنی خلق یک اثر شگرف و بی نظیر است. دمای نور شمع با فلش، روشنایی روز و لامپ های معمولی تفاوت دارد، از این رو استفاده از آن در عکس گاهی اوقات می تواند مشکل ساز باشد. در این بخش به ارایه نکاتی برای عکاسی با نور شمع می پردازیم.

● چید مان شمع ها

به چندین روش می توان از شمع ها در عکاسی استفاده کرد: یکی به عنوان یک منبع نور، بدون اینکه تصویری از آن در عکس نهایی دیده شود. روش دیگر به عنوان منبع نور و یک عضو همراه با سوژه اصلی است که این امر باعث رمانتیک شدن هرچه بیشتر عکس می شود. در گرفتن چنین عکس هایی به شدت و میزان نور باید توجه ویژه داشت. همراهی شمع با سوژه می تواند به اندازه ای تاثیرگذار باشد که توجه بیننده را ابتدا به خود شمع و سپس به سوژه اصلی جلب کند. از این رو سوژه اصلی را باید در مهم ترین نقطه لوکیشن قرار داد و شمع ها به گونه ای چیده شوند که توجه بیننده را از سوژه اصلی منحرف نکنند. یکی دیگر از روش ها، عکاسی از خود شمع است یعنی آن را به عنوان یک سوژه اصلی به شمار آورد. در صورتی که قرار باشد شمع در تصویر منعکس شود چه به صورت همراه و چه به صورت تک، باید به این نکته توجه داشت که شمع ها سالم و زیبا باشند، کوچک ترین جزئیات در عکس به ویژه عکس های پرتره تاثیرگذار است.

● خاموش کردن فلاش

بیشتر مواقع پیشنهاد می شود که در هنگام عکاسی از فلاش دوربین استفاده کنید اما این بار شرایط فرق می کند و توصیه می شود که حتما فلاش را خاموش کنید. البته باید گفت شرایطی نیز وجود دارد که می توان از فلاش دوربین برای عکاسی با نور شمع نیز استفاده کرد.

● استفاده از سه پایه

عکاسی با نور شمع به معنای داشتن کمترین میزان نور است. بنابراین استفاده از شاتر با سرعت آهسته تر توصیه می شود. هرچه میزان سرعت شاتر آرام تر باشد، لرزش وارد آمده به دوربین هنگام عکاسی بیشتر می شود بنابراین سه پایه فراموش نشود.

● استفاده از شمع های بیشتر

بزرگترین مشکل عکاسی با نور شمع، فقدان نور در محیط است که این مسئله را می توان با به کار بردن شمع های بیشتر حل کرد. هرچه تعداد شمع ها بیشتر باشد ( فراموش نکنید که برخی از آن ها می توانند تنها جهت تامین نور محیط استفاده شوند) کمبود نور محیط بهتر جبران می شود، در نتیجه کیفیت عکس بالاتر می رود.

● پراکنده کردن شمع ها

استفاده از یک یا چند شمع که در یک نقطه جمع شده اند باعث ایجاد سایه ای تند و شدید در عکس می شود. با پراکنده کردن درست شمع ها در مکان های مختلف، این مشکل نیز حل می شود. البته این پراکندگی نباید به حدی باشد که از تاثیر نور شمع در عکس بکاهد و آن را تیره تر کند.

● منعکس کننده های طبیعی

استفاده از یک منعکس کننده طبیعی مانند رومیزی سفید (یا هر شیء دیگر) که عمل بازتاب نور را انجام می دهد می تواند کیفیت عکس را بالا ببرد و جبران کننده نور کم محیط باشد.

● استفاده از لنزهای سریع

اگر با دوربین های حرفه ای (DSLR) عکاسی می کنید و امکان استفاده از لنزهای مختلف را دارید، سعی کنید سریع ترین لنز را انتخاب کنید. لنز سریع به شما امکان می دهد تا دیافراگم بزرگ تری داشته باشید و در نتیجه نور کمتری به دوربین شما تابیده شود. برخی ممکن است از لنزهای ۵۰ میلی متری با دیافراگم f/۱.۸ یا f/۱.۴ استفاده کنند. این نکته را به خاطر بسپارید که هرچه میزان دیافراگم بزرگتر باشد، عمق میدان کوچکتر می شود و در نتیجه باید فوکوس بیشتری روی سوژه شکل گیرد.

● پیش زمینه

در عکاسی با نور شمع هرچه فضا و به ویژه پیش زمینه ساده و بی آلایش تر باشد تاثیر بهتر و بیشتری روی عکس ایجاد می شود و کیفیت آن بالاتر می رود. ممکن است قرار دادن یک میز غذاخوری یا وسایلی از این نوع در رمانیتک کردن فضا تاثیرگذار باشد اما باید به این نکته توجه داشت که محیط بیش از اندازه شلوغ نشود.

● سرعت شاتر

بهترین راه برای اینکه نور کمتری به دوربین شما تابیده شود انتخاب شاتر با سرعت پایین است. این نکته را به خاطر بسپارید که وقتی سرعت شاتر پایین بیاید شانس بیشتری برای داشتن یک عکس زیبا و باکیفیت خواهید داشت. در این حالت شعله و نور شمع زیباتر به تصویر کشیده می شود. اگر تمایل دارید که شعله شمع و سوژه کاملا ثابت و بدون حرکت جلوه کند، بهتر است سرعت شاتر را یک پانزدهم ثانیه ۱/۱۵ انتخاب کنید. در این حالت باید از سوژه بخواهید که هنگام گرفتن عکس بیش از مواقع معمولی ثابت و بی حرکت باقی بماند.

● محیط ایزو

یکی دیگر از راه های جبران نور کم محیط، افزایش دادن محیط ایزو است. به این نکته نیز توجه داشته باشید که با افزایش محیط ایزو احتمال به وجود آمدن نویز در عکس نیز بالا می رود.

● نوردهی

اگر شمع ها در خود عکس باشند به دلیل وجود نور کم در محیط، عکس به طور معمول تیره یا به اصطلاح "آندراکسپوز" می شود. در چنین مواقعی شمع ها به صورت یک نقطه نورانی در عکس ظاهر می شوند. برای اینکه عکس روشن تر شود باید نور بیشتری در محیط ایجاد کرد که این امر می تواند به چندین روش صورت گیرد. برای مثال، می توانید چند شمع دورتر از سوژه روشن کنید یا از لامپ های کم نور و زردرنگ یا لامپ هایی که حباب آن ها با پارچه های قرمز یا نارنجی رنگ پوشانده شده استفاده کنید ( نور جبران کننده نیز باید گرم باشد).

● تراز سفیدی

هنگام عکاسی با نور شمع، کار کردن با تراز سفیدی می تواند تجربه خوبی باشد. شمع، نور گرمی را از خود ساطع می کند. این نور باعث به وجود آمدن یک فضای خاص و ناب در تصویر می شود. گرم بودن نور شمع باعث گرم شدن رنگ های به کار رفته در سوژه یا اطراف آن می شود.  ویژگی تراز سفیدی برای مواقعی استفاده می شود که رنگ های محیط بیش از اندازه سرد یا گرم شده باشند که در چنین شرایطی تراز سفیدی، رنگ ها را به صورت معتدل درمی آورد. از این رو اگر تراز سفیدی را روی مود اتوماتیک (auto) قرار دهید، ممکن است دوربین، بیش از حد از شدت گرمای رنگ ها بکاهد و آنچه را که مورد نظر شما بوده به وجود نیاورد. سعی کنید از محیط های مختلف آن استفاده کنید تا شدت گرمای رنگ ها را به خوبی متوجه شوید. محیط هایی مثل "داخل"(indoor) یا "تنگستن" (tungsten) می توانند محیط های مناسبی باشند. در صورتی که عکس های خود را به صورت خام می گیرید، یعنی از هیچ افکتی در هنگام عکاسی استفاده نمی کنید، باید بگوییم که پس از گرفتن عکس نیز این امکان را دارید که افکت های تراز سفیدی را روی عکس خود اعمال کنید.

● استفاده از فلاش به همراه ژل رنگی

در ابتدای مقاله گفته شد که هنگام عکاسی با نور شمع، برای به وجود آوردن یک محیط با نور گرم، به جز برخی موارد خاص، فلاش دوربین باید خاموش باشد. زمانی می توان فلاش دوربین را روشن کرد که امکان استفاده از ورق های ژل به رنگ قرمز، نارنجی یا هر رنگ گرم دیگر در مقابل فلاش دوربین وجود داشته باشد. ورق های ژل، ورق های باریکی هستند که در رنگ های مختلف وجود دارند و در هنگام عکاسی مقابل فلش دوربین قرار می گیرند. این ترفند باعث کم شدن شدت نور فلش و گرم شدن آن می شود.

سه ،دو، يک .. لبخند بزنید!

در زندگی مناسبت های زیادی وجود دارند که دوستان، افراد خانواده و بستگان را کنار یکدیگر جمع می کند. در چنین شرایطی گرفتن یک یا چند عکس گروهی می تواند خاطرات لذت بخش این گردهمایی را برای مدت های طولانی زنده نگه دارد. در این بخش به ارایه نکاتی در خصوص نحوه گرفتن عکس های گروهی می پردازیم.

● اشتباهات و مشکلات رایج در عکس های گروهی

▪ بیشتر مواقع جهت نگاه یک یا چند نفر از اعضا متفاوت از جهت نگاه سایرین در عکس است.
▪ چشم های سوژه(ها) بسته می افتد.
▪ یکی از سوژه ها خارج از کادر قرار می گیرد.
▪ ژست حالت های افراد در یک عکس با یکدیگر متفاوت می شوند. (بعضی ها در حال لبخند زدن و بعضی دیگر بسیار جدی ژست می گیرند).
▪ گروهی از دوربین فاصله می گیرند یا اینکه به آن نزدیک می شوند.
▪ راه حل هایی که در این شماره ارایه می شوند شاید بتواند تا حدودی مشکلات گفته شده را برطرف کند.
▪ آماد گی: هیچ چیز عذاب آورتر از این نیست که برای مدتی به حالت ژست گرفته منتظر بمانیم. بنابراین به عنوان یک عکاس گروهی باید همیشه به این موضوع توجه داشته باشید که نمی توانید تک تک اعضای گروه را منتظر نگه دارید تا وسایلتان آماده شود.
▪ پیش از گرفتن عکس حتما از لوکیشن (مکان عکسبرداری) دیدن کنید.
▪ چگونگی ژست گرفتن گروه و کادربندی خود را از پیش تعیین کنید.
▪ سر فرد عقبی باید پشت سر فرد جلویی باشد.
▪ پیش از گرفتن عکس باید به تمام اعضا بگویید که می خواهید عکس گروهی بگیرید و اجازه دهید تا آن ها آماده شوند.
▪ در خصوص اینکه دوربین روشن است و باتری ها به اندازه کافی شارژ دارند از پیش باید اطمینان داشته باشید.
▪ لوکیشن: مکانی که قرار است اعضا آنجا قرار و عکس گروهی بگیرند از چندین نظر اهمیت دارد. لوکیشن به عکس شما هویت و مفهوم می بخشد. برای مثال، اگر قرار است از یک تیم ورزشی عکس گرفته شود، گرفتن عکس در زمین ورزشی بسیار بهتر از گرفتن عکس در مقابل یک دیوار آجری است. یکی دیگر از دلایل با اهمیت بودن لوکیشن، عناصر و عوامل به کار رفته در آن است که می توانند موجب آزار یا پرت شدن حواس اعضا شوند. مکان باید به گونه ای باشد که اعضای گروه در آن احساس راحتی و آرامش داشته باشند. نور محیط مناسب باشد و عوامل مزاحم در آنجا وجود نداشته باشند.
▪ گرفتن چند عکس متعدد: یکی از روش هایی که کمک می کند جهت نگاه تمام اعضا به یک سو باشد گرفتن چندین عکس پیاپی از آن هاست. عکس اول ممکن است از کیفیت چندان خوبی برخوردار نباشد، در حالی که عکس های بعدی به طور معمول بهتر خواهند شد زیرا استرس افراد از بین می رود و احساس راحتی بیشتری می کنند. همچنین می توان پیش از اینکه اعضا در سر جای خود قرار گیرند چند عکس آزمایشی گرفت و با مقایسه آن ها عکس نهایی را با دقت و حساسیت بیشتری انداخت.
▪ نزدیک شدن به سوژه: تا آنجا که امکان دارد به سوژه نزدیک شوید اما دقت داشته باشید که افراد از کادر خارج نشوند. با نزدیک شدن به سوژه می توان جزئیات بیشتری از حالت های چهره آن ها را در عکس منعکس کرد که این خود می تواند در بالا بردن تاثیر عکس مفید باشد. اگر گروه شما از اعضای کمی تشکیل شده و به اصطلاح کوچک است سعی کنید از سر و شانه های آن ها نیز عکس بگیرید. برای گرفتن چنین عکسی بهتر است اعضا سر های خود را به یکدیگر نزدیک و فاصله خود را نیز کمتر کنند. یکی دیگر از روش های نزدیک شدن به سوژه این است که آن ها را از حالت خطی خارج کنید و به گونه ای قرار دهید که عده ای پشت سر عده ای دیگر قرار گیرند.
▪ چید مان گروه: در بیشتر مواقع نحوه قرار گرفتن اعضای گروه به شکلی است که طبیعی به نظر می رسند، اما گاهی اوقات نیاز به چید مان دارند.
اگر موقعیتی که قرار است از آن عکس گرفته شود عروسی، تولد یا مهمانی هایی از این نوع هستند، که در آن ها یک یا دو نفر در مرکز توجه قرار دارند، باید به صورتی عکس گرفته شود که حس در مرکز توجه بودن، نیز در عکس منعکس شود. سوژه موردنظر را در مرکز گروه قرار دهید و از برخی اعضا بخواهید که نگاهشان به سوژه و برخی دیگر به دوربین باشد.
برای عکس های گروهی در مجالس رسمی، افراد قد بلند را در قسمت عقب گروه به صورتی که در مرکز نیز قرار گرفته باشند جای دهید.

سعی کنید فاصله بین افرادی که در جلو گروه با آن هایی که در عقب قرار گرفته اند خیلی زیاد نباشد. اگر تعداد گروه آنقدر زیاد است که چنین فاصله ای ایجاد می شود و به اصطلاح عمق گروه زیاد است از دیافراگم باریک تر استفاده کنید.

از اعضا بخواهید که کمی چانه خود را بالا ببرند تا در عکس دارای یک چانه افتاده نباشند.
▪ زمان مناسب: به بهترین زمان گرفتن عکس گروهی توجه داشته باشید. در یک مهمانی یا جشن بهترین زمان اوایل مهمانی است که همه مرتب و منظم هستند.
▪ توجه به نور: برای اینکه جزئیات بیشتری را بتوان در عکس منعکس کرد باید از نور مناسب استفاده کنید. زمانی که نور از پشت تابیده می شود بهتراست دوربین را روی فلاش تنظیم کنید.
▪ کنترل کردن: به عنوان یک عکاس باید قادر باشید اعضای گروه را با یکدیگر هماهنگ کنید. اگر برای اعضا مهم است که بدانند چرا باید در یک عکس گروهی شرکت داشته باشند، دلیل این کار را به آن ها توضیح دهید تا با انگیزه، در گروه قرار گیرند. اگر عکاسان زیادی هستند که می خواهند از گروه موردنظر شما عکس بگیرند اجازه دهید که کار آن ها تمام شود سپس شما شروع کنید زیرا در غیر این صورت به دلیل متفاوت بودن جهت نگاه ها کیفیت عکس پایین خواهد آمد.
▪ گروه بزرگ: عکاسی از یک گروه بزرگ به مراتب مشکل تر از یک گروه کوچک است. در چنین شرایطی پیشنهاد می شود هنگام عکاسی بالاتر از گروه قرار گیرید. برای مثال، از یک چهارپایه یا نردبان استفاده کنید تا سطح مکانی شما بالاتر از آن ها قرار گیرد و از اعضا بخواهید که به طور کامل به یکدیگر نزدیک شوند.
▪ استفاده از سه پایه: به طور عمده برای استفاده از سه پایه در عکاسی گروهی دو دلیل وجود دارد. اولین دلیل پرستیژی است که به کار شما می دهد و این باعث می شود تا اعضا به کار شما اطمینان کنند و آن را جدی بگیرند و به نحو صحیح در عکس قرار گیرند. دومین دلیل راحت تر و بهتر کنترل کردن چید مان اعضای گروه است.
▪ استفاده از یک همکار: برای گرفتن عکس گروهی از یک گروه بزرگ یا چندین گروه وجود یک همکار یا یک شخص کمک کننده بسیار ضروری به نظر می رسد. برای مثال، اگر قرار است در یک جشن عروسی از افراد فامیل، دوستان یا همکاران زوج به طور جداگانه عکس بگیرید بهتر است که از همکار خود بخواهید با جمع کردن افراد و چیدمان آن ها به نحو صحیح در این امر شما را یاری کند.
▪ لبخند زدن: اگر می خواهید که اعضای گروه و به طور کلی سوژه با شما (به عنوان یک عکاس) احساس راحتی داشته باشند باید در ابتدا خود با لبخند به سوی آن ها بروید. با دیدن لبخند شما آن ها نیز لبخند خواهند زد. لطفا لبخند بزنید!

شما هم می توانید عکس های احساسی بگیرید

 شاید تاکنون به عکس های ضد نور یا سیلوئت برخورد کرده باشید. همان طور که از نام آن ها مشخص است این نوع عکس ها ضد نور هستند و سوژه در آن ها به شدت تیره است به طوری که بسیاری از جزئیات آن قابل مشاهده نیست و تنها نمایی کلی از آن در عکس نمایان می شود. در این نوع عکاسی می توان از سوژه های مختلفی همچون انسان، درخت، حیوان یا برخی اشیا استفاده کرد. در این جا به نکاتی در خصوص عکاسی سیلوئت یا ضد نور اشاره می شود.

● ضد نور

عکاسی ضد نور یکی از روش های انتقال اندوه، احساس و حالت های عاطفی به بیننده است. ممکن است بیننده با دیدن این نوع عکس ها به درک درست و واضحی از سوژه نرسد، اما بخش تیره و سیاه تصویر باعث شکل گیری قدرت تخیل بیننده می شود.
مهم ترین نکته در عکاسی ضد نور قرار دادن سوژه در مقابل یک منبع نور عظیم و تنظیم میزان نوردهی دوربین بر اساس روشن ترین بخش تصویر (پس زمینه) است. توجه داشته باشید که میزان نوردهی (exposure) دوربین باید بر اساس روشن ترین بخش پس زمینه و نه سوژه تنظیم شده باشد. با رعایت این اصل اولیه، سوژه موردنظر به دلیل نبود نور کافی حتی اگر به طور کامل سیاه نشود بسیار تیره یا به اصطلاح آندر اکسپوزد (under exposed) –حداقل نوردهی- خواهد شد.

● انتخاب سوژه

اگرچه از سوژه های بسیاری برای عکاسی ضد نور می توان استفاده کرد، اما برخی سوژه ها از شرایط بهتری برخوردارند. از آنجا که در عکاسی ضد نور مواردی مانند رنگ، بافت یا حالت سوژه تاثیری در زیبایی عکس ندارد بنابراین بهتر است توجه خود را روی ویژگی های دیگری متمرکز کنید. برای مثال، ویژگی هایی مانند بزرگی، اندازه، درشت و قوی بودن و به طور کلی اندازه های ابعادی سوژه تاثیر زیادی در بهتر شدن عکس خواهند داشت.

● خاموش کردن فلاش

عکاسی ضد نور نیازی به استفاده از فلاش دوربین ندارد، بنابراین باید از خاموش بودن آن اطمینان داشته باشید. در صورتی که دوربین روی مود اتوماتیک تنظیم شده باشد این امکان وجود دارد که فلاش آن به صورت اتوماتیک فعال (با توجه به شرایط نور محیط) و مانع به وجود آمدن عکس ضد نور شود. سوژه در عکاسی ضد نور به حداقل نور ممکن نیاز دارد.

● تنظیم نور

تنظیم نور و به طورکلی نورپردازی در عکاسی ضد نور با سایر زمینه های عکاسی تفاوت زیادی دارد و نکات گفته شده در خصوص رعایت برخی موارد نورپردازی در این نوع عکاسی به هیچ عنوان صدق نمی کند. برخلاف اینکه در بسیاری از زمینه های مختلف عکاسی، روشن بودن جلو زمینه توصیه شده است، در عکاسی ضد نور روشن بودن پس زمینه بسیار تاکید می شود. این مسئله به گونه ای است که هرچه منبع نوری پس زمینه قوی تر و بزرگ تر باشد شدت تیرگی و سیاه شدن سوژه بیشتر خواهد بود. بهترین منبع نوری برای عکاسی ضد نور، خورشید است بنابراین برای خلق یک اثر ضد نور می توانید از سوژه بخواهید که در مقابل طلوع یا غروب آفتاب بایستد.

● انتخاب پس زمینه

خورشید در حال طلوع یا غروب نه تنها به وجود آورنده بهترین منبع نوری برای عکاسی از ضد نور به شمار می رود بلکه از آن به عنوان یک پس زمینه (back ground) خوب نیز می توان استفاده کرد. توجه داشته باشید که در این حالت هر چه آسمان صاف و بدون ابر باشد نتیجه نهایی عکس بهتر خواهد شد. می توان بخشی از خورشید را در تصویر منعکس یا اینکه آن را با انتخاب یک سوژه بزرگ، به طورکلی پنهان کرد.

● مشخص بودن سوژه

به دلیل تیرگی کامل سوژه در عکاسی ضد نور، گاهی اوقات تشخیص درست سوژه مشکل ساز می شود. از این رو هنگامی که قرار است به جای یک سوژه همزمان از چند سوژه عکس گرفته شود سعی کنید سوژه ها به گونه ای تفکیک شده باشند تا ابهامی در هنگام مشاهده آن ها به وجود نیاید. برای مثال، اگر قرار است از یک شخص و یک درخت عکس گرفته شود، بهتر است بین دو سوژه اندکی فاصله وجود داشته باشد تا تصویر مشخص و واضح باشد. ایستادن شخص در مقابل درخت یا تکیه کردن به آن باعث مبهم و نامشخص شدن سوژه در تصویر خواهد شد. در صورتی که تمایل داشته باشید از چهره اشخاص عکس ضد نور تهیه کنید بهتر است از آن ها بخواهید به صورت نیمرخ بایستند زیرا این کار باعث می شود تا اجزای بیشتری از صورتشان مثل بینی، دهان و چشم ها در تصویر ( البته به صورت خطوط) منعکس شود.

● مود اتوماتیک

در بیشتر دوربین های دیجیتال امروزی ویژگی "اندازه گیری فاصله به صورت اتوماتیک" دیده می شود. این ویژگی مشخص می کند تا چه حد باید به سوژه نزدیک شد تا همه چیز به خوبی در معرض نور قرار بگیرد و روشن شود. زمانی که نور محیط مناسب نباشد، دوربین با کمک ویژگی گفته شده و برای جلوگیری از آندراکسپوز شدن سوژه، فلاش دوربین را به طور اتوماتیک روشن و کمبود نور محیط را جبران می کند. در صورتی که نور محیط با فلاش دوربین روشن شده باشد، عکس ضد نور به وجود نخواهد آمد. در بیشتر دوربین ها نیز همزمان با عمل فوکوس و نگه داشتن دکمه شاتر به حالت نیمه فشرده عمل محاسبه میزان نوردهی به طور اتوماتیک اجرا می شود، بنابراین به منظور جلوگیری از مشکل ذکر شده (جلوگیری از عکس ضد نور) می توان به این صورت عمل کرد: دوربین را به سمت روشن ترین نقطه پس زمینه تنظیم کنید و دکمه شاتر را به حالت نیمه فشرده نگه دارید و اجازه ندهید که دکمه رها شود. سپس دوربین را به سمت سوژه مورد نظر تنظیم و دکمه شاتر را رها کنید. به این ترتیب شما به دوربین هوشمند خود کلک می زنید و به راحتی می توانید عکس ضد نور بگیرید!
برخی از دوربین های دیجیتال نیز به مودهای اندازه گیری "نقطه ای" (Spot) یا "متمرکز شده" ((Centered مجهزند. با کمک این مودها و ترفند گفته شده می توانید عکس های ضد نور زیبایی بگیرید.

● مود دستی

مزیت دوربین های دیجیتالی این است که می توانید بدون پرداخت هزینه برای چاپ عکس ها نتیجه نهایی را سریع مشاهده کنید و در صورت مطلوب نبودن یک عکس دیگر بگیرید. بنابراین اگر ترفند و راهکار گفته شده در خصوص مود اتوماتیک و دکمه شاتر نیمه فشرده به خوبی عمل نکرد و باعث رضایت خاطر شما نشد می توانید از مود دستی دوربین استفاده کنید. برای اینکه یک راهنمای خوب در خصوص استفاده از مود دستی در عکاسی ضد نور داشته باشید، توصیه می شود که به سرعت شاتر و اندازه دیافراگم پیشنهاد شده در مود اتوماتیک دوربین توجه و از آنجا شروع کنید. برای مثال، اگر دوربین در حالت اتوماتیک شرایط را به گونه ای تنظیم کند که نور زیادی تابیده و محیط روشن شود، بنابراین باید سعی کنید تا آنجا که امکان دارد به صورت دستی دوربین را طوری تنظیم کنید که نور کمتری به محیط تابیده شود. استفاده از تکنیک برکتینگ (bracketing) - که در مقاله های گذشته توضیح داده شد- نیز راهکار خوبی است.

● فوکوس کردن

با انتخاب بیشترین حالت عمق میدان که حاصل انتخاب دیافراگم کوچک تر (عدد بزرگ تر) است می توانید ابعاد وسیعی از سوژه یا لوکیشن خود را در تصویر منعکس کنید.

● آخرین نکته

اگرچه شدت تیره تر بودن سوژه، زیبایی بیشتری به عکس می بخشد، اما در صورتی که بتوانید هنرمندانه و خلاقانه برخی ناحیه های سوژه را روشن باقی بگذارید زیبایی عکس را دو چندان کرده اید. گاهی اوقات روشن بودن بخشی از سوژه باعث سه بعدی شدن آن می شود. اینکه چه سوژه ای و تا چه حد تیره یا روشن شود بستگی به دید خلاقانه شما دارد.

عکاسی از مجالس عروسی

عکس یعنی ثبت خاطرات و لحظه های ناب و خاص زندگی. در این میان عده ای هستند که به محصور کردن خاطرات در قالب چندین عکس علاقه چندانی ندارند، ولی چنین افرادی نیز به احتمال زیاد نمی توانند از گرفتن عکس در مجلس عروسی خود یا اقوام نزدیک خودداری کنند. از این رو در این شماره به ارایه نکاتی در خصوص نحوه گرفتن عکس در مجالس عروسی و به ویژه عکاسی از عروس و داماد می پردازیم. این مقاله شاید تا حدودی برای آن دسته از افرادی که بتازگی هنر عکاسی را آغاز کرده اند یا مدت کوتاهی است که به آن اشتغال دارند، کمک کننده باشد.
عکاسی از مجالس عروسی در میان انواع ژانرهای عکاسی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در سال های اخیر به کمک دوربین های دیجیتال، عکاسی از عروس و داماد فراتر از بعد سنتی آن پیش رفته است و عکاسان مختلف با ابزار، نرم افزارهای خاص و هنرنمایی های خود، به عکس های گرفته شده از عروس و داماد جلوه ای چند برابر بخشیده اند. اینکه چه فاکتورهایی باعث می شود تا یک عکس، زیبا و خاص به نظر برسد علاوه بر رعایت برخی مسائل و شرایط محیطی، بیشتر به ذوق و مهارت عکاس بستگی دارد. در خصوص عکاسی از عروس و داماد نیز این اصل قابل اجراست. نوع نگاه عکاس به سوژه، محیط اطراف، زاویه دید دوربین، چگونگی انتخاب و گرفتن بهترین ژست و حالت از سوژه همگی در به وجود آوردن یک عکس خوب تاثیرگذار هستند.
مهم ترین نکاتی که در هنگام عکاسی از عروس و داماد باید به خاطر داشت عبارتند از:

● آشنایی با لوکیشن

به عنوان یک عکاس، باید شناخت کافی از لوکیشن عکاسی به ویژه در زمان های مختلف در طی روز داشته باشید. کیفیت عکاسی در محیط باز با کیفیت و شرایط نور محیط رابطه مستقیم دارد. زمانی که شرایط نوری محیط ایده آل نباشد به طور حتم نتیجه نهایی عکس نیز ایده آل نخواهد بود. در این گونه عکس ها، از فضاهای مختلف یا حتی چندین لوکیشن استفاده می شود، بنابراین باید به تمام نقاط آشنایی کافی داشته باشید.

● اطمینان از نور محیط

اگر عکاسی در یک محیط بسته اتفاق می افتد باید از میزان و شدت نورهای وارد شده به اتاق که از راه پنجره یا در انجام می شود آگاهی کافی داشته باشید. در شرایطی که عکاسی در محیط باز انجام شود باید به شدت نور خورشید توجه کنید. اگر نور خورشید بیش از اندازه زیاد است باید برای آن چاره ای بیاندیشید. نور شدید موجب به وجود آمدن سایه در اطراف سوژه و از بین رفتن کیفیت نهایی عکس می شود. عکس های گرفته شده در بعدازظهر از کیفیت خوبی برخوردار خواهند بود.

● انتخاب زاویه های متفاوت

انتخاب یک زاویه و گرفتن تمامی عکس ها از آن، باعث بی روح شدن عکس ها می شود. عکس های مختلف باید با زاویه های مختلف گرفته شوند تا در هنگام تماشا کردن، حوصله بیننده را سر نبرد و او را به دیدن تشویق کند. شهامت این را داشته باشید که از زاویه های جدید عکاسی کنید. اگر قرار است که یک عکس گروهی به همراه عروس و داماد بگیرد، سعی کنید زاویه دید و نحوه قرار گرفتن افراد در عکس، متفاوت از عکس های گروهی تکراری و همیشگی باشد.

● راحت بودن سوژه

از آنجا که روز عروسی برای عروس و داماد به دلیل هماهنگ کردن بسیاری از کارها با یکدیگر با استرس و تنش های زیادی همراه است، بنابراین به عنوان یک عکاس باید این اطمینان را به عروس و داماد بدهید که مرحله عکاسی به موقع و به نحو احسن انجام خواهد شد. عکاسی از یک عروس و داماد مضطرب باعث می شود تا استرس آن ها در عکس متجلی شود و کیفیت عکس ها پایین بیاید. آرامش عکاس و سوژه در عکاسی از مهمترین اصول به شمار می رود.

● در نظر گرفتن پشت زمینه مناسب

انتخاب یک پشت زمینه (بک گراند) مناسب از جمله مواردی است که به ذوق و سلیقه عکاس مرتبط می شود. هنگام انتخاب پشت زمینه باید به شرایط نوری محیط و تاثیر آن در نتیجه نهایی عکس توجه داشته باشید. برای اینکه پشت زمینه محو و سوژه برجسته شود باید از دیافراگم گسترده ( باز) استفاده کنید.

● انتخاب سبک

عکاسان مختلف از سبک های مختلف برای عکاسی از عروس و داماد استفاده می کنند. اینکه چه نوع سبکی را انتخاب کنید به تجربه شما و مشتری پسند بودن آن سبک بستگی دارد. دو سبک رایج که به طور معمول بیشتر عکاس ها از آن استفاده می کنند " عکاسی روزنامه ای" و "چهره" است. عکس های گرفته شده در دو حالت رسمی و غیررسمی گرفته می شوند. عکاس در حالت عکاسی از چهره باید توانایی گرفتن عکس های رسمی و غیررسمی را داشته باشد. به طور معمول عروس و داماد علاقه زیادی به عکس های رسمی دارند. آرشیو عکس های گرفته شده یک عکاس به خوبی بازگو کننده این مسئله است که او در کدامیک از سبک ها (رسمی یا غیررسمی) بیشتر فعالیت می کند. عکس هایی که به سبک روزنامه ای یا خبری گرفته می شوند به دلیل اینکه از قبل تعیین شده نیستند جزو عکس های غیررسمی به شمار می روند.

از آنجا که روز عروسی برای عروس و داماد به دلیل هماهنگ کردن بسیاری از کارها با یکدیگر با استرس و تنش های زیادی همراه است، بنابراین به عنوان یک عکاس باید این اطمینان را به عروس و داماد بدهید که مرحله عکاسی به موقع و به نحو احسن انجام خواهد شد.

● نوع دوربین

عکس های عروسی به طور معمول با دو نوع دوربین ۳۵ میلی متری یا متوسط گرفته می شوند. در صورتی که عکس های گرفته شده با دوربین ۳۵ میلی متری بزرگ تر از اندازه معمولی چاپ شوند به صورت دانه دانه خواهند شد. برای اینکه این ضعف جبران شود عکس ها را در اندازه بزرگ تر چاپ می کنند.

● عکس رنگی یا سیاه و سفید

عکس های عروسی نیز مانند تمام زمینه های عکاسی، می توانند رنگی یا سیاه و سفید گرفته شوند. اگرچه عکس رنگی رواج بیشتری دارد و بسیاری از زوج ها تمایل به رنگی بودن عکس هایشان دارند، اما باید گفت که عکس سیاه و سفید نیز از جاذبه های خاص خود برخوردار است. عکس های سیاه و سفید باعث می شوند که عکس، حسی از قدیمی و رمانتیک بودن داشته باشد. همچنین دوام عکس های سیاه و سفید بیشتر از عکس های رنگی است. امتیازی که عکس رنگی نسبت به سیاه و سفید دارد به این صورت است که یک عکس رنگی گرفته شده در سبک چهره، اجزا و حالت چهره سوژه را در روز عروسی بهتر و دقیق تر نشان می دهد. البته می توان عکس هایی که به صورت رنگی گرفته شده اند را به صورت سیاه و سفید چاپ کرد. عکاسانی که بیشتر از حالت روزنامه ای یا خبری استفاده می کنند تمایل زیادی به گرفتن عکس های سیاه و سفید دارند. البته در نهایت، اینکه عکس های گرفته یا چاپ شده به صورت رنگی باشند یا سیاه و سفید بر عهده عروس و داماد است.

● سرعت فیلم عکاسی

توجه داشتن به سرعت فیلم عکاسی از دیگر موارد قابل توجه در عکاسی عروسی است. برای گرفتن عکس در آفتاب با نور نسبتا شدید فیلم عکاسی با سرعت ۱۰۰، برای شرایطی که نسبت آفتاب به سایه مساوی است سرعت ۲۰۰ و زمانی که نور محیط کم است سرعت ۴۰۰ پیشنهاد می شود. فیلم های با سرعت ۴۰۰ بیشترین استفاده را در عکاسی عروسی دارند زیرا این نوع فیلم ها می توان در محیط خارج یا داخل استفاده کرد.

● شناخت نسبت به روحیه عکاس

همانطور که در ابتدای مقاله گفته شد رابطه بین سوژه و عکاس به خوبی در عکس مشخص می شود. در صورتی که عکاس یا سوژه مضطرب، نگران و مشوش باشند این مسئله باعث بی کیفیت شدن عکس خواهد شد. شناخت پیدا کردن به روحیه عکاس از مواردی است که به تیزبینی و درایت سوژه برمی گردد و این امر هنگام صحبت های اولیه با عکاس یا دیدن آرشیو عکس های او مشخص می شود.

● مشاهده آرشیو

همیشه نگاهی به آرشیو کارهای عکاس بیاندازید و به جزئیات دقت کنید.

عکاسی چگونه به وجود آمد؟

سالها قبل از اینکه عکاسی اختراع شود اساس کار دوربین عکاسی وجود داشت. یک دانشمند مسلمان به نام ابن هیثم در قرن پنجم هجری / یازدم میلادی وسیله ای را به نام جعبه تاریک در مشاهده کسوف استفاده کرده بود.اتاقک تاریک، عبارت بود از جعبه یا اتاقکی که فقط بر روی یکی از سطوح آن روزنه ای ریز، وجود داشت. عبور نور از این روزنه باعث میشد که تصویری نسبتا واضح اما به صورت وارونه در سطح مقابل آن تشکیل شود.
این وسیله، طی جنگهای صلیبی به اروپا راه یافت. لئوناردو داوینچی نقاش و نابغه قرن شانزدهم، در یادداشتهای خود خواص اتاقک تاریک را شرح داده است. هم چنین وی آن را کامرا آبسکورا (Camera Obscura) و روزنه ریز آن را نیز پین هول (Pine Hole) نامید.
این وسیله به شدت مورد توجه نقاشان قرار گرفت و تمامی نقاشان بخصوص نقاشان ایتالیایی قرن شانزدهم از آن برای طراحی دقیق منظره ها و ملاحضه دورنمایی صحیح استفاده می کردند، به این ترتیب که کاغذی را بر روی سطح مقابل روزنه قرار می دادند و تصویر شکل گرفته را ترسیم می کردند.
در حدود سال ۱۵۰۵ میلادی نیز ژرم کاردان (Jerome Cardan) ریاضی دان ایتالیایی یک عدسی محدب بر روزنه اتاقک تاریک نصب کرد، این کار باعث شد تا تصویر وضوح بیشتری پیدا کند.
اما سیاه شدن املاح نقره در اثر تابش نور به وسیله شیمیدان آلمانی ، شولتز(Schulze) وبه طور اتفاقی کشف شد. ماجرا از این قرار بود که روزی وقتی شولتز وارد آزمایشگاه شد، متوجه شد برگ درختی بر روی کاغذی که به نیترات نقره و آهک آغشته بود افتاده، بعد از اینکه برگ را از روی کاغذ برداشت متوجه شد که قسمتی که برگ روی آن بوده مثل سایر بخش های کاغذ سیاه نشده است.
این پدیده باعث آغاز فعالیتهای جدیدی برای شناسایی مواد حساس به نور شد.
و اینکه در سال ۱۸۱۹ سرجان هرشل(Sir John Fedric William Herschel) انگلیسی محلول ثبوت را کشف کرد. ماده ای که هرشل به عنوان ماده ثابت کننده تصویر معرفی کرد هیپوسولفیت دوسود نام داشت. کار مهم دیگری که هرشل انجام داد به کاربردن الفاظ منفی (Negative) و مثبت (Positive) درمورد تصاویر بود.
تا اینکه سرانجام بین سالهای ۱۸۲۲ و ۱۸۲۶ یک مخترع فرانسوی به نام نیسفور نی یپس (Joseph Nicephore Niepce) توانست اولین عکس دنیا را ثبت کند.
وی این عکس را در املاک شخصی خود واقغ در دهکده ای به نام سن لودووارن در چند کیلومتری شالن سورسن تهیه کرد.
نی یپس در واقع برای اولین بار مواد حساس را در اتاقک تاریک به کار برد. عکسی که وی تهیه کرد حدود ۸ ساعت بوسیله خورشید نور دیده بود. وی این روش را هلیوگرافی (Heliography) یا ترسیم بوسیله خورشید نامید.
نی یپس در سال ۱۸۲۹ با یک فرانسوی دیگر به نام لویی ژاک مانده داگر (Louis Jacques Mande Daguerre) آشنا شد. اگر نقاش مرفه و صاحب گالری در پاریس بود و ضمنا تجربه های با ارزشی نیز در زمینه عدسیها و جعبه تاریک داشت.
پس از مرگ نی ئپس ، داگر کار وی را ادامه داد و او پس از چند سال روشی را ابداع کرد که آن را (داگرئوتیپ) نامید.

● داگر و نی پپس:

سالها بعد کلمه فتوگرافی که بوسیله سرجان هرشل و از ترکیب دو کلمه یونانی فتوس (Photo) به معنی نور و گرافوس (graphein) به معنای رسم کردن ابداع شده بود جای آن را گرفت.
در آن زمان عکاسی برای مردم سحر و جادو تلقی می شد تا جایی که تصاویر به دست آمده را آینه حافظه دار نامیده بودند.
در سال ۱۸۳۸ شیمیدان انگلیسی به نام ویلیام هنری فوکس تالبوت (William Henry Fox Talbot) با تهیه تصویر نگاتیو در ابعاد کوچکتر ، بزرگسازی تصویر و به دست آوردن تصویر پوزتیو یا مثبت دو مرحله اصلی را در ظهور عکس تکمیل کرد.
قبل از این عکاسان مجبور بودند سطح حساس را به اندازه شی مورد نظر بسازند. ( فرض کنید اگر قرار بود از یک فیل عکس بگیرند چه دوربینی با چه اندازه ای می خواستند!!)
در آن زمان برای گرفتن عکس مدت و هزینه زیادی صرف میشد .لابراتوارها سیار بودند و حمل و نقل شیشه ها (که عکس ها روی آنها ظهور میشد) بسیار سخت بود.
از طرفی سوزه باید در طول زمان گرفته شدن عکس بدون حرکت میماند! که برای سوژه های جاندار مثل انسان از آپولو (وسیله ای برای شکنجه انسان) استفاده میکردند. با اختراع امولسیون تر یا کلودیون این زمان به ۲-۳ ثانیه تقلیل یافت. بعدها با اختراع امولسیون ژلاتین دار یا امولسیون خشک توسط ریچارد مادوکس (Richard Maddox) این زمان به ۱/۲۵ ثانیه کاهش پیدا کرد.
و اما اشخاص زیادی برای ارتقاء عکاسی تلاش کردند که یکی از معروفترین این افراد جرج ایستمن (George Eastman) بود که تلاش کرد تا عکاسی را در اختیار همگان قرار دهد وی هم چنین بنیانگذار موسسه کداک است.

نکاتی پیرامون عکاسی ازچهره

در عکاسی چهره که به آن پرتره نیز گفته می شود توجه عکاس روی صورت، اعضای بدن یا خود شخص متمرکز می شود. در این شماره به بیان نکاتی پرداخته می شود که می تواند در زمینه یادگیری مهارت های عکاسی پرتره کمک کننده باشد.

● تغییر زاویه

بیشتر عکس های پرتره از زاویه ای گرفته می شوند که دوربین به طور دقیق در مقابل چشمان سوژه قرار گرفته است. با اینکه عکاسی از روبرو یا مقابل چشمان سوژه می تواند خوب و زیبا باشد، اما بهتر است گاهی اوقات برای هرچه بهتر و تاثیرگذارتر کردن عکس کمی زاویه دید عکاس تغییر کند. برای مثال، عکاس می تواند در سطحی بالاتر یا پایین تر از سوژه قرار گیرد و از آن زاویه عکاسی کند. برای جذاب و بهتر کردن عکس می توان از هر نوع زاویه دیدی استفاده کرد.

● بازی با چشم ها

جالب است بدانید که جهت دید چشمان سوژه، تاثیر زیادی روی عکس خواهد داشت. در بیشتر عکس های پرتره از سوژه خواسته می شود که به پایین لنز نگاه کند، این نوع جهت دید باعث می شود که یک حس واقعی از ارتباط بین سوژه و شخص یا اشخاص بیننده به وجود آید. علاوه بر نگاه کردن به پایین لنز می توان جهت های دیگری را نیز به سوژه پیشنهاد کرد:
▪ نگاه کردن به خارج از دوربین: زمانی که از سوژه خواسته می شود به نقطه ای خارج از میدان دید دوربین نگاه کند احساسی از صراحت، جذابیت و اندکی شیطانی بودن به بیننده القا می شود. با معطوف کردن توجه بیننده به لبه های تصویر می توان تمرکز او را نیز به آنچه که سوژه در حال نگریستن است منحرف کرد. حس کنجکاوی بیننده با دیدن جهت چشمان سوژه که به خارج از میدان دید دوربین معطوف است، ترغیب و علاقه مند می شود تا بفهمد که سوژه به چه کسی یا به چه جایی در حال نگاه کردن است. اگر سوژه در هنگام نگاه کردن به خارج از میدان دید دوربین در حال لبخند زدن باشد احساسی از دسیسه یا افکار شیطانی را به بیننده القا خواهد کرد.
▪ نگاه کردن در داخل کادر: نگاه کردن به شیء یا فرد خاصی که آن نیز در داخل کادر است، یکی دیگر از روش هایی است که می تواند عکاسی پرتره را جذاب تر کند. بچه ای که به دیوار نگاه می کند، زنی که در حال نگریستن به نوزادش است، مرد گرسنه ای که به بشقابی از غذا چشم دوخته و مواردی از این دست همگی می توانند میزان توجه و علاقه بیننده را بالا ببرند و رابطه ای معنادار بین شی یا شخص موردنظر با سوژه اصلی برقرار کنند. با کمک این شیوه می توان داستانی را در خلال یک عکس تعریف کرد.

● رعایت نکردن قوانین کادربندی

برای کادربندی، قوانین زیادی تعریف شده است که گاهی اوقات در عکاسی پرتره می توان آن ها را نادیده گرفت یا حتی حذف کرد. بهتر است قوانین کادربندی تا زمانی که باعث زیبا و جذاب شدن عکس هستند، رعایت شوند، در غیر این صورت باید به نتیجه عکس دقت شود نه به قوانین دست و پا گیر. پیش از اینکه قانونی بخواهد نقض شود بهتراست در ابتدا دانش و آگاهی از آن وجود داشته باشد تا مشخص شود، رعایت کردن صحیح آن چه تاثیری خواهد داشت و در صورت رعایت نکردن، نتیجه نهایی عکس چگونه خواهد شد. یکی از قوانینی که می توان در عکاسی پرتره به ناچار آن را نقض کرد قانون "یک سوم" است. گاهی اوقات قرار دادن سوژه، به طور کامل در مرکز یا بردن آن به کناره های تصویر نیز می تواند عکسی زیبا و جذاب را ارایه دهد.
یکی دیگر از قوانینی که می توان آن را در عکاسی چهره نادیده گرفت، "نگاه کردن به خارج از میدان دید دوربین" است. در عکاسی پرتره هرگاه شخص درحال نگریستن به یک جهت خاص یا سر او به چپ یا راست متمایل شده بود بهتر است عکاس از جهت مخالف سوژه عکس بگیرد. برای مثال، اگر سر یا نگاه سوژه به چپ متمایل است عکاس باید در قسمت راست سوژه بایستد و عکس بگیرد به این طریق، فضایی را برای دید سوژه فراهم می کند و موجب افزایش حس کنجکاوی بیننده خواهد شد. اگر شرایط سوژه یا مکان آن به گونه ای بود که نمی شد قانون را رعایت کرد می توان آن را نادیده گرفت. برای مثال، اگر نگاه سوژه به سمت چپ است عکاس نیز می تواند از سمت چپ عکس بگیرد.

● تجربه نورپردازی

با کمک گرفتن از افکت های نورپردازی نیز می توان عکاسی پرتره را زیبا و معنادارتر کرد. نورهایی که از کناره ها تابیده می شوند کمک می کنند تا حالت های روحی شخص در عکس جلوه پیدا کند. استفاده از مود فلش تاخیری (slow synch flash) نیز یکی دیگر از روش های بازی با نور به شمار می رود. با کمک این مود، پیش زمینه روشن و پس زمینه تاریک خواهد شد.

● متحرک جلوه دادن سوژه

عکاسی پرتره به این معنا نیست که سوژه همیشه در حال سکون و هیچ تحرکی نداشته باشد. در بعضی شرایط، متحرک جلوه دادن سوژه به بالابردن زیبایی و جذابیت عکس یا حتی انتقال مفهوم کمک زیادی خواهد کرد. برای مثال، در بعضی عکس های تبلیغاتی یا ورزشی می توان سوژه را در حال پریدن، دویدن یا راه رفتن به تصویر کشید.

● دوری از ژست گرفتن

گاهی اوقات ژست گرفتن سوژه از کیفیت عکس کم خواهد کرد و مصنوعی بودن آن، اولین موردی است که به بیننده منتقل خواهد شد. بعضی افراد در موقعیت هایی که مجبور به ژست گرفتن می شوند به خوبی نمی توانند از پس این کار برآیند، بنابراین چنین مساله ای باعث می شود که از کیفیت، زیبایی و طبیعی بودن عکس کاسته شود. عکس هایی که از کودکان گرفته می شود به این صورت خواهد بود به همین دلیل توصیه می شود عکاس در شرایطی که سوژه مشغول بازی کردن یا فعالیت است لحظه مناسب را شکار کند و عکس بگیرد.

● فوکوس کردن روی اعضای بدن

استفاده از یک لنز با فاصله کانونی بالا یا کلوزآپ کردن روی قسمتی از اعضای بدن شخص مانند دست ها، چشم ها و سایر اعضا تاثیر شگرفی در عکاسی پرتره خواهد داشت به گونه ای که قدرت تخیل بیننده را فراتر از آن تصویری که پیش رو دارد بالا خواهد برد. در بعضی موارد، عناصری که در کادر نیستند، اما می توان آن ها را احساس کرد بیشتر از عناصری که در کادر قرار گرفته اند مفهوم و معنا را منتقل می کنند.

● پنهان کردن قسمتی از سوژه

با پوشاندن قسمتی از بدن یا چهره شخص با پارچه، اشیا، دستان یا حتی خارج کردن آن از کادر می توان قسمتی دیگر از بدن یا چهره که موردنظر عکاس است را در تصویر برجسته تر و تمرکز اصلی بیننده را به سمت آن معطوف کرد. برای مثال، چشمان دختری که آبی رنگ است مورد فوکوس اصلی قرار می گیرد و سایر قسمت های صورت مثل دهان، بینی و قسمتی از چانه، گونه ها و پیشانی با یک روسری یا دستمال پوشانده خواهد شد. به این صورت، توجه بیننده به محض دیدن عکس روی چشمان آبی دختر متمرکز خواهد شد. اگرچه با این کار قدرت تخیل بیننده محدود خواهد شد، اما این حسن را دارد که بیننده منظور و هدف عکاس را به خوبی متوجه شود.

● گرفتن عکس های متعدد از یک سوژه

عکس گرفتن از کودکان یا هر سوژه متحرک دیگری کار مشکلی است، بنابراین توصیه می شود که عکاس از سوژه موردنظر چندین عکس پیاپی در موقعیت های مختلف بگیرد تا در نهایت یکی از عکس ها بهتر از بقیه شود.

عکاسی و رشد خلاقیت

پیشرفت های صورت گرفته در دنیا باعث شده است که فرصت های فراوانی جهت ثبت تصاویر پدید آید .شاید کمتر کسی را پیدا کنید که به همراه خود تلفن همراه نداشته باشد و از طرفی با ورود انواع دوربین های دیجیتال به بازار و کاهش قیمت آن ها ، هرکسی می تواند با خریداری آنها ، به تعداد فراوان عکس بگیرد و رویداد های در حال وقوع را ثبت کند.
حال بیایید فرض کنیم پانزده میلیون نفر از جمعیت ایران ، فرصت ثبت تصاویر را از طریق تلفن همراه و دوربین دیجیتال دارا هستند و اگر این افراد بطور متوسط روزی یک عکس بگیرند سالیانه هر فرد می تواند حدود ۳۶۰ عکس بگیرد و به زبانی دیگر حدود پنج و نیم میلیارد عکس در طول سال ثبت می شود.
اکنون درمی یابیم که شرایط امروز تا چه حد فرصت های فراوانی را برای ثبت تصویر فراهم نموده است و این یک فرصت ارزشمند است که می توان از آن برای رشد خلاقیت جامعه بهره برد.
حال با این سوال ممکن است روبرو شویم که آیا عکاسی می تواند زمینه ساز خلاقیت و شکل گیری ایده ای نو در ذهن ما باشد؟
آیا تا به حال تصمیم گرفته اید با دوربین عکاسی از یک سوژه مشخص عکس بگیرید؟
در این زمان فرد تلاش می کند با نگاه دیگری از درون دوربین به محیط اطراف بنگرد و این تلاش برای دیدن محیط اطراف با نگاهی متفاوت می تواند زمینه ساز پیوند میان خلاقیت و عکاسی باشد .
هنگامی که یک فرد تلاش می کند با علاقه و اشتیاق و جستجوگری با دوربین خود تصاویری از محیط اطراف زندگی خود ثبت کند ، ممکن است با چیزهای جدیدی روبرو شود که تاکنون به آنها دقت نکرده است و این نگاه جدید ، سب یادگیری و زایش ایده های نو در ذهن وی می شود.
اصولا هنگامی که انسان که تلاش می کند با دقت و جستجوگری عکس بگیرد و چون اثر خلق شده او در آینده مورد قضاوت دیگران واقع می شود او تلاش می کند ورای یک نگاه معمول به محیط اطراف خود بنگرد و این دقت نظر ، انسان را وادار به تفکر می کند .همان گونه که نوشتن انسان را وادار به تفکر می کند ، عکس گرفتن نیز در صورتی که همراه با دقت نظر و جستجوگری باشد می تواند زمینه ساز تفکر در ذهن عکاس باشد.
گاهی یک عکس می تواند تاثیرات فوق العاده ای بر ذهن انسان برجای بگذارد و اگر دیدن یک تصویر ، ایده ای نو را در ذهن انسان موجب شود نشان می دهد که این عکس از قابلیت های بالایی در انتقال مفاهیم برخوردارست و می توان آن را یک عکس ایده ساز نامید و این یک عکس طلایی است و اگر تعداد این عکس ها در یک جامعه افزایش یابد می توانند زمینه ساز رشد خلاقیت در جامعه شوند.
گاهی بعضی از عکس ها می توانند مفاهیم باارزشی را به ذهن انسان منتقل کنند.انتقال مستمر این مفاهیم در گذر زمان می تواند زمینه را برای تفکر و بروز افکارنو در ذهن انسان پدید آورد. برای نمونه می توان به عکس های گرفته شده از پیشرفت های بشری ، مکان های دوردست ، شگفتی های طبیعت ، موضوعات آموزشی و ... اشاره کرد . می توان از این عکس ها به نام عکس های تفکرزا نام برد .اگرچه با دیدن این عکس ها ، ایده های نو به یکباره در ذهن پدیدار نمی شوند ، اما مشاهده مستمر آنها می تواند انسان را به فکر فرو برده زمینه را برای بروز افکارنو در ذهن انسان سبب شود.
بعضی از عکس ها باعث شادابی و آرامش در انسان می شوند نظیر عکس های خانوادگی ، عکس های گرفته شده از خاطرات شیرین ،مناظر طبیعی و دیدنی و نظیر اینها ، انسان ها به دنبال لحظاتی هستند که شاد شوند و به آرامش دست یابند.دیدن چنین عکس هایی می تواند چنین فرصت هایی را برای انسان فراهم نماید.
اگر چه چنین عکس هایی با هدف وادار کردن انسان به تفکر کردن خلق نشده اند ولی در مواردی نیز ممکن است انسان را به فکر فرو برده و به تفکرکردن او کمک کنند.
بعضی از عکس ها تنها وقت گیر هستند، انسان ممکن است با دیدن آنها به این نتیجه برسد که چیزی عاید او نشده است و تنها زمان را از دست داده است اینکه چه نوع عکس هایی را باید در این طبقه بندی گنجاند به فرد بیننده بستگی دارد و تا حدی نسبی است و این خود فرد است که به این نتیجه می رسد که مشاهده چنین عکس هایی برای او ثمری ندارد.
اما در این میان نیز ، عکس هایی وجود دارند که باعث انزجار و ناراحتی و تاثیرات نامطلوبی بر بهداشت روانی فرد می شوند.
اینکه چه نوع عکس هایی منزجر کننده هستند ، به فرد بستگی دارد.بعضی عکس ها برای عده ای ممکن است منزجر کننده باشند ولی برای عده ای دیگر چنین تاثیری در پی نداشته باشند. نکته ای که در اینجا اهمیت دارد توجه به این موضوع است که اگر عکسی باعث گردد که فرد دچار اضطراب ، نگرانی ، تشویش و ترس گردد و افکار او را پریشان کند می توان از آن به عنوان عکس منزجر کننده نام برد.چنین عکس هایی آرامش را از ذهن انسان گرفته و فرصت تفکر کردن و خلاقیت را از وی می گیرد.

حضور در یک نمایشگاه عکس همانند قرار گرفتن در مکانی است که بارش افکار و اندیشه ها به سوی انسان سرازیر می شود و با استمرار و بکارگیری این هنر قابلیت های کارکنان افزایش یافته و نتایج آن ایجاد تصاویر منحصر به فرد و ارزشمند است

به راستی عکس هایی که در زندگی روزمره با آنها مواجه هستیم تا چه میزان در رشد خلاقیت ما موثر هستند ؟ و آیا در این زمینه برنامه ریزی های اصولی انجام داده ایم تا با نگاه به عکس ها ، ذهن خلاق ما شکوفا گردد و یا آنکه این عکس فرصت های لازم برای رشد انسان را از بین برده و جلوی رشد خلاقیت ما را گرفته اند .
تکنولوژی فرصت های ارزشمندی را در زمینه ثبت تصویر در اختیار ما قرار داده است .سازمان ها برای رشد فکری کارکنان خود می توانند از هنر عکاسی به خوبی بهره مند شوند.
امروزه انسان ها بیشترین یادگیری را از طریق چشمان خود به دست می آورند. در محیط ها ی شغلی می توان برای دستیابی به اهداف آموزشی ، دوره های آموزشی را طراحی کرد و از هنر عکاسی جهت آموزش کارکنان بهره برد .کارکنان می توانند در رابطه با موضوعات مختلف شغلی عکاسی کرده و با دقت نظر ، جستجوگری و کشف نکات جالب از این طریق تجربه کسب کرده و به یکدیگر بیاموزند.
حضور در یک نمایشگاه عکس همانند قرار گرفتن در مکانی است که بارش افکار و اندیشه ها به سوی انسان سرازیر می شود و با استمرار و بکارگیری این هنر قابلیت های کارکنان افزایش یافته و نتایج آن ایجاد تصاویر منحصر به فرد و ارزشمند است و با گذر زمان بانک با ارزشی از تصاویر برای سازمان باقی مانده و می توان از آن در جهت رشد کارکنان بهره برد.
از طرفی نظام آموزش و پرورش نیز باید با برنامه رزی های اصولی در زمینه بهره گیری از این هنر در رشد خلاقیت دانش آموزان بکوشد .امروزه نمی توان برای رشد خلاقیت دانش آموزان تنها بر معلم تکیه کرد. رها کردن انرژی خلاق دانش آموزان تنها به مدد معلم کاری سخت و دشوار است و حتی اگر یک معلم عاشق کارخویش باشد و بسیار سخت کوش بوده و لحظه ای از کار خود در زمینه آموزش دانش آموزان غفلت نکند چنان انرژی از او گرفته می شود که باعث خستگی وی می شود.
لذا باید همراه با بهره گیری از معلم ، از روش های مختلفی برای رشد خلاقیت دانش آموزان بهره برد .برای مثال می توان از هنر عکاسی در این خصوص بهره گرفت.
آموزش عکاسی به دانش آموزان و برگزاری نمایشگاههای متعدد عکس و برگزاری مسابقات متعدد در مدارس علاوه بر ارتقاء دانسته های دانش آموزان ، زمینه لازم برای رشد خلاقیت دانش آموزان را فراهم می نماید.
دانش آموزان در اثر دقت نظر به محیط اطراف ، جستجوگری، تجربه مکان های جدید ، به دست آوردن هدف برای ثبت تصویر و آنگاه دیدن تصاویر ثبت شده یکدیگر ، می توانند ، بروز ایده ها و افکار جدید را در ذهن خود تجربه کنند.
برای مثال برگزاری یک نمایشگاه عکس در خصوص موضوعات علوم ، ریاضی و.... شرایطی را پدید می آورد که دانش آموزان عکس های باارزشی گرفته و آن را به نمایش بگذارند و آنگاه عکس های آنها مورد قضاوت واقع شده و در اثر نقد و بررسی ذهن آنها توانمند تر خواهد شد و در نهایت این عکس ها به منابع ارزشمند آموزشی مدارس تبدیل شده که می توانند در آینده برای والدین و دانش آموزان جدید مورد استفاده قرار گیرند.
خلاصه کلام آنکه اگر احتمال دهیم سالیانه حداقل پنج و نیم میلیارد عکس در کشور ما گرفته می شود ، بهتر است به گونه ای برنامه ریزی کنیم که این عکس ها به عاملی جهت رشد خلاقیت در جامعه تبدیل شوند تا آنکه تنها زمان باارزش را برای همیشه از ما بستانند.
 


 منبع : مقاله " عکاسی و خلاقیت " -نویسنده : حمید میرزاآقایی

راهنمای مناسب برای عکاسی از پرندگان

عکاسی از پرندگان شاید به دلیل کوچک و متحرک بودن، پرواز شاخه به شاخه و نشستن آن ها در مناطق کم نور از سخت ترین نوع عکاسی به شمار برود. پیش از ارایه نکاتی برای فرا گرفتن عکاسی از پرندگان باید بگوییم که داشتن صبر و حوصله حرف اول را در چنین عکاسی می زند.

● شناخت سوژه

شناخت رفتار پرنده، خصوصیت های ظاهری لانه و اطلاع از زمان و نوع مهاجرت پرندگان از اصول اولیه عکاسی از پرندگان به شمار می روند. به مناطقی بروید که مطمئن هستید پرندگان در آنجا جمع شده و به حضور انسان ها عادت کرده اند. برای شناخت بهتر پرندگان و اطلاع از وضعیت آن ها می توانید از اینترنت استفاده و حتی گونه های نایاب را از این طریق جست وجو کنید تا به محض برخورد با آن ها بتوانید عکس بگیرید.

● آماده بودن

یکی دیگر از اصول اولیه عکاسی، آماده بودن است، به این معنا که در هر شرایطی باید تجهیزات کافی با خود به همراه داشته باشید تا بتوانید سریع عکس بگیرید. لنز تله فوتو و فیلتر موردنظر را از قبل به دوربین متصل کنید زیرا عمل اتصال آن ها وقت گیر است و موجب آزار پرنده ها می شود.

● در نظر گرفتن شرایط آب و هوایی

اگر هوا خیلی گرم، سرد یا بارانی باشد به طور معمول پرنده ها در لانه یا منطقه ای امن باقی می مانند و از آن خارج نمی شوند. عکس العمل پرنده ها به شرایط آب و هوایی مانند عکس العمل انسان هاست. در مواقعی که هوا خیلی گرم باشد آن ها به دنبال جایی خنک (یا به عکس) و اگر شرجی و مرطوب باشد به دنبال جایی خشک می گردند.

● حرکت کردن به آرامی

با حرکت آرام به سوی پرنده ها این شانس را خواهید داشت که به سوژه نزدیک شوید و میزان هشیار شدن آن ها را کاهش دهید. پرنده ها به طور معمول به صدا و رنگ های روشن توجهی نمی کنند، اما نسبت به حرکت و جنبش ها سریع واکنش نشان می دهند و پرواز می کنند.

● وضعیت عکاس

برای عکاسی از پرندگان وضعیت عکاس بسیار مهم است. در اینجا تعدادی راهکار پیشنهاد می شود.
▪ اگر تمایل دارید که از یک پرنده روی زمین یا کنار ساحل عکاسی کنید باید وضعیت سطحی خود را نسبت به وضعیت پرنده پایین تر قرار دهید.
▪ می توانید پشت یک درخت، ساختمان یا هر چیز دیگری که مانع دید شما نشود پنهان شوید.
▪ از درون یک ماشین پارک شده یا حتی ماشینی که به آرامی حرکت می کند نیز می توانید عکس بگیرید.
▪ حتی می توانید پنجره اتاق را باز و از داخل خانه لنز دوربین را روی پرنده موردنظر تنظیم کنید. استفاده از فیلترهای پلاریزه کننده در چنین شرایطی می تواند کیفیت عکاسی را بالا ببرد.
▪ با انجام دادن چنین کارهایی بهتر می توانید به پرنده نزدیک شوید. با نزدیک شدن به پرنده و در نظر گرفتن چشم های آن می توانید حسی از صمیمیت را در عکس هایتان تداعی کنید.

● بهترین فصل سال

بهترین فصل سال برای گرفتن عکس از پرنده ها فصل بهار است. بهار فرصت مناسبی را فراهم می کند تا گونه های متفاوتی از پرندگان مهاجر را مشاهده کنید. البته تمام فصل های سال هریک به نوبه خود می توانند زمان مناسبی برای عکاسی باشند.

● بهترین زمان روز

اوایل صبح (سپیده دم) بهترین زمان برای گرفتن عکس در طول روز به شمار می رود. سه ساعت پس از طلوع آفتاب پرندگان بیشترین میزان فعالیت خود را شروع می کنند. در سپیده دم شدت نور آفتاب به حدی است که نور مناسب و ایده آلی را برای عکاسی به وجود می آورد. دو ساعت پیش از غروب آفتاب نیز می تواند زمان مناسبی باشد.

● تجهیزات عکاسی

برای عکاسی در حیات وحش به دوربین های حرفه ای یا نیمه حرفه ای با لنز ۳۰۰ میلی متری یا بیشتر نیاز است، اما برای عکاسی از پرندگان که در کوچه و خیابان یافت می شوند شرایط فرق می کند. با یک دوربین خانگی که زوم اپتیکال آن ۱۰ برابر است می توان یک عکس زیبا از پرندگان گرفت. برای این منظور باید از یک سه پایه استفاده کرد تا شدت لرزش های وارد آمده به دوربین را کم کند. سه پایه و دوربین را نزدیک شاخه درختان قرار دهید و خود از آن فاصله بگیرید اگر دوربین شما به ریموت کنترل مجهز باشد که در این صورت بهترین شرایط برای گرفتن عکس را فراهم آورده اید و مشکلی نخواهید داشت. بنابراین توصیه می شود که برای عکاسی، دوربین شما حداقل دارای زوم ۱۰ برابر یا لنز ۲۰۰ میلی متری، سه یا تک پایه و ریموت کنترل برای رها کردن دکمه شاتر باشد. پس از تمام موارد ذکر شده مهم ترین مسئله صبر و حوصله عکاس است.

● ویژگی های دوربین

برای فوکوس کردن روی شاخه یا محلی که پرنده برای خوردن غذا انتخاب می کند، می توان از فوکوس متوالی یا دستی استفاد کرد. تجهیزات اتوفوکوس (فوکوس خودکار) بسیاری برای عکاسی از حیات وحش یا پرندگان به بازار عرضه شده است، سعی کنید از میان آن ها بهترین نوع را تهیه و با آن عکاسی کنید. در دوربین هایی که به ویژگی تراز سفیدی مجهز هستند با انتخاب این محیط، کیفیت عکس بالاتر می رود. برای کنترل کردن عمق میدان در عکاسی از پرندگانی که مشغول غذا خوردن هستند، می توانید از مود اولویت دیافراگم استفاده کنید. برای آن دسته از پرندگانی که در حال پرواز هستند، از مود دستی استفاده و محیط های شاتر و دیافراگم را تنظیم کنید. برای مهارت یافتن در امر عکاسی تنها نکته، تمرین است.

● جذب کردن پرندگان

برای جذب کردن پرندگان روش های مختلفی موجود است و این امر به گونه پرندگانی بستگی دارد که در منطقه شما یافت می شوند.
▪ گل وگیاه: یکی از روش های جذب پرنده کاشتن گیاهان بومی در منطقه است. به طور کلی پرندگان به گل و گیاه، بوته ها و چمن زارها علاقه دارند. کاشتن گیاهانی که با شرایط آب و هوایی شهر سازگاری دارند در باغچه خانه یا پارک ها باعث جذب پرندگان خواهد شد.
▪ آب: یکی دیگر از عناصری که بسیاری از پرنگان را به سمت خود جذب می کند آب روان، دریاچه یا گودال های آب است که پرندگان برای رفع تشنگی به سمت آن ها می روند. اگر هیچ یک از موارد گفته شده در دسترس شما نیستند می توانید با فراهم کردن یک ظرف مسطح و پر از آب پرندگان را جذب کنید.
▪ دانه: ظروف بسیاری در شکل ها و اندازه های مختلف برای ریختن غذای پرندگان ساخته شده اند، اما شکل ظاهری آن ها به گونه ای نیست که بتواند پرندگان را به سمت خود جذب کند. برای اینکه پرندگان بیشتری به سمت ظرف های غذا جذب شوند می توانید خلاقیت به خرج دهید یا اینکه دانه ها را روی سطوحی بریزید که قابل رویت باشند.
▪ محیط گرم: در برخی فصل های سال که شرایط آب و هوایی بیش از اندازه سرد است با فراهم آوردن یک جای گرم یا آب و دانه می توانید محیط مناسبی را برای جذب پرندگان به وجود آورید.

● پرندگان در حال پرواز

همان طور که گفته شد عکاسی از پرندگان امر مشکلی است، اما عکاسی از پرندگان در حال پرواز به مراتب مشکل تر است. با وجود این نکاتی نیز در این خصوص وجود دارند که می توانند راهنمای مناسبی برای عکاسی به شمار آیند. با تنظیم دوربین روی سه پایه و زوم کردن آن روی ظرف غذای پرنده با کمک یک ریموت کنترل پیش از اینکه پرنده شروع به پرواز کند می توانید لحظه به پرواز درآمدن آن را به تصویر بکشید. در چنین حالتی باز بودن پرها زیبایی خاصی را به عکس خواهد بخشید.

● نکته آخر

در آخر باید تکرار کرد که عکاسی از پرندگان ساده نیست و برای این کار باید صبر و حوصله به خرج داد. با خراب شدن چند عکس اول نباید انگیزه خود را از دست بدهید.